Ψυχανεμίσματα…Καιγόμαστε από την αδιαφορία των «υπευθύνων»!
Φωτιές, καταστροφές καθημερινά, πόσων η ζωή δεν καταστρέφεται ολοσχερώς και ποιος νοιάζεται τάχα; Τα ξερά χόρτα των ιδιωτών τους μάραναν, λες και όλα τα υπόλοιπα λειτουργούν ρολόϊ και είμαστε ασφαλείς χωρίς φωτιές, αρκεί να έχουν καθαριστεί τα οικόπεδα! Όχι πως δεν πρέπει να καθαρίζονται, όμως δεν είναι εκεί όλο το βάρος του θέματος των πυρκαγιών! Και τα οικόπεδα που καθαρίζονται, καταλήγουν στίβες σε κάποια σημεία, βόμβες κανονικές. Για τα δημοτικά οικόπεδα έχει ληφθεί πρόνοια καθαρισμού; Ή μόνο ο πολίτης μας ενδιαφέρει για να κόψουμε πρόστιμο, για έσοδα;
Κάηκαν χιλιάδες στρέμματα τις τελευταίες μέρες, στην Ιεράπετρα η φωτιά έφτασε στη θάλασσα, κάηκαν σπίτια, απομακρύνθηκαν 5000 τουρίστες, το ίδιο και στη Ραφήνα, κάηκαν σπίτια, οι πνεύμονες της Αττικής καίγονται σταθερά κάθε χρόνο. Στο τέλος δεν θα έχουμε αέρα να αναπνεύσουμε! Άλλωστε και το κλίμα της Αττικής δεν είναι αυτό που μαθαίναμε κάποτε στο σχολείο. Άλλαξαν τα πάντα. Και ο άνθρωπος δε θέλει να παραδεχθεί πως κακοποιεί τη φύση και πως είναι εις βάρος του.
Οι απλοί πολίτες κατέληξαν να μην έχουν ασφάλεια ούτε στο ίδιο τους το σπίτι, στο δρόμο, στη δουλειά, στις συγκοινωνίες. Καιρικές συνθήκες, φωτιές, ληστές, τρελοί που μαχαιρώνουν χωρίς λόγο, τρελοί της ασφάλτου που οδηγούν κι όποιον πάρει ο Χάρος, γενικά μια ανασφάλεια πλανάται πάνω από τον καθένα μας! Οι «άριστοι» 6 χρόνια στην Εξουσία τι σταμάτησαν ή τι άλλαξαν από όλα τα δεινά της δωδεκαετίας; Μόνο λόγια και τηγανίτα τίποτα. Μετά από κάθε καταστροφή ανακοινώνουν βοηθήματα, κλείνει το θέμα κι αυτοί που τα δικαιούνται μόνο ξέρουν αν τα πήραν και αν βοήθησαν όντως να επανέλθει η ζωή τους σε ικανοποιητικά επίπεδα.
Δεν υπάρχουν λόγια, θλίψη και μόνο θλίψη, αλλά αυτό με τις φωτιές σε κατοικημένες περιοχές, να χάνονται περιουσίες και οι άνθρωποι να τρέχουν έξω για να σωθούν, με ξεπερνάει. Οι λαλίστατοι της εξουσίας, άκρα σιωπή μπροστά στις καταστροφές, αν είναι να κατηγορήσουν τον πολίτη για ατομική ευθύνη, τότε μόνον βγαίνουν μπροστά και λαλούν! “Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά τους πασχίζουν να βρουν λεκέδες στη δική σου”. σωστά είχε πει ο Μαν. Αναγνωστάκης.
Μα και ο καθαρισμός των οικοπέδων και τα πρόστιμα εκεί παραπέμπουν, στην ατομική ευθύνη. Από τότε που επινόησαν την ατομική ευθύνη τη φόρεσαν παντού σε πρώτη θέση. Κρατική ευθύνη, δημοτική ευθύνη, ουδέποτε υπάρχει ή κι αν υπάρξει τυγχάνει ασυλίας! Και μετά από κάθε καταστροφή πάντα, έπαρση και ικανοποίηση πως έγιναν όλα σωστά και απέφυγαν τα χειρότερα. Τι είναι αυτό που ζούμε αλήθεια! Ούτε στο χειρότερο εφιάλτη μας! Ωστόσο η Ελλάδα πάει μπροστά χάρις στην ψηφιακή εξέλιξη που την έχουν κάνει σημαία! Τις ψηφιακές απάτες και την δυσκολία στην ασφάλεια των συναλλαγών, ούτε που την υπολογίζουν. Αρκεί να μπουν όλα σε ένα κινητό και οι μεγάλοι να βρουν εγγόνια ή ανήψια να τους τα χειρίζονται. Όποιος δεν έχει ας πληρώσει να του τα κάνουν κι αν δεν έχει, ας πάει να πνιγεί;
Γεμίσαμε πλατφόρμες και ηλεκτρονικές συναλλαγές. Γίναμε άμισθοι υπάλληλοι του Κράτους, των Τραπεζών και εν γένει της Τεχνολογίας. Και μας αρέσει, αυτό πού το πας; Βλακωδώς καταπίνουμε ότι μας λένε και θεωρούμε πως είναι για δική μας εξυπηρέτηση και ευκολία. Προχειρότητα στην είδηση, προχειρότητα στην κρίση, βαρηκοΐα (ακούμε μόνο αυτό που θέλουμε), παραμορφωτική τάση λεγομένων, συμβάντων, των πάντων… υπερμεγέθης βλακεία! Αν υπήρχε επίδομα για τη βλακεία, θα είχαν αδειάσει τα Ταμεία του Κράτους.
Αυτό με τον ΟΠΕΚΕΠΕ ξεπερνάει κάθε όριο φαντασίας. Πώς είναι δυνατόν οφθαλμοφανή ψέματα, να τυγχάνουν έγκρισης και απολαβής χρημάτων; Μόνο στον άνεργο χτυπάει όχι το σύστημα για κάποιο επίδομα, αν τύχει κι έχει ένα σπίτι πάνω από τα αντικειμενικά τους κριτήρια; Ακριβοί στα πίτουρα δηλαδή και φτηνοί στο αλεύρι όλοι οι κατέχοντες θέσεις; Συμβαίνει και αυτό; Μετά το τέλος/χαράτσι (5-10 Ευρω τη βραδιά) στα ξενοδοχεία, έρχεται και 20ευρω χαράτσι για όποιον πάει κρουαζιέρα. Όλο και πιο απόμακρα τα ταξίδια αναψυχής για τον πολίτη, εκτός κι αν έχει πρόβατα στο Αιγαίο.
Νίκη Άννα Παπουλάκου