Ζήσε τον εαυτό σου
Για πολλά χρόνια, ένοιωθα θυμό. Έναν βαθύ, συχνά σιωπηλό θυμό για τους ανθρώπους που δεν μπορούσαν να είναι δίπλα μου όπως θα ήθελα, όπως το άξιζα.
Πίστευα πως η αγάπη ήταν κάτι που έπρεπε να κερδίσω. Κάτι σαν ανταμοιβή, για την καλοσύνη, την προσφορά, τη σιωπηλή υπομονή μου. Κι έτσι, ασχολιόμουν διαρκώς με εκείνους που δεν με κοίταζαν, δεν με άκουγαν, δεν με επέλεγαν.
Προσπαθούσα να κερδίσω το ενδιαφέρον τους, να αποδείξω ότι αξίζω. Και αυτή η προσπάθεια με εξουθένωνε. Μου δημιουργούσε ένα συνεχές άγχος, μια εσωτερική φθορά που υπονόμευε όχι μόνο την ψυχή μου αλλά και την ίδια μου την αξία.
Δεν έβλεπα καθαρά. Δεν μπορούσα να διακρίνω τους λίγους, τους πολύτιμους ανθρώπους που ήταν εκεί. Πάντα εκεί. Με τον τρόπο τους. Με τις δικές τους ατέλειες και τις δικές τους σιωπές. Έμενα στις αδυναμίες τους, στις ανασφάλειές τους, σαν να είχα μάθει να κοιτάζω μόνο τα ελλείμματα, μόνο ό,τι μου έλειπε. Δεν τους αναγνώριζα. Δεν τους τιμούσα όπως τους άξιζε.
Όταν όμως κάποια στιγμή άρχισα να γίνομαι πιο επιεικής με εμένα, να συγχωρώ τις δικές μου ατέλειες, τις λάθος επιλογές, τις πικρές σιωπές και τις κουρασμένες υποχωρήσεις, κάτι μέσα μου άλλαξε.
Όταν έμαθα να είμαι δίπλα μου, πραγματικά δίπλα μου, χωρίς να με κρίνω σκληρά, χωρίς να με εγκαταλείπω στην πρώτη απογοήτευση, άρχισα να βλέπω καθαρότερα.
Και τότε ένιωσα συγκίνηση. Για εκείνους τους ανθρώπους που έμειναν. Για εκείνους που δεν έφυγαν, όχι γιατί ήταν τέλειοι ή πάντα σωστοί, αλλά γιατί με είδαν, με άκουσαν, με διάλεξαν. Όχι για αυτό που πάσχιζα να δείξω, αλλά για αυτό που πραγματικά ήμουν, με τις δικές μου ρωγμές και με την αλήθεια μου.
Όταν σταμάτησα να κυνηγάω εκείνους που με προσπερνούσαν, είχα επιτέλους μάτια για να δω τους δικούς μου ανθρώπους. Αυτούς τους λίγους και μετρημένους. Τους σπάνιους. Τους πραγματικούς.
Κατάλαβα πως οι άνθρωποι που είναι παρόντες στη ζωή μας, που στέκονται δίπλα μας στα δύσκολα και στα απλά, είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός. Δεν είναι δεδομένοι. Δεν είναι “υποχρεωμένοι” να μας αγαπούν. Είναι εκεί γιατί θέλουν.
Και αυτή η παρουσία, αυτή η προσφορά, αυτή η επιλογή… είναι η πιο καθαρή μορφή αγάπης. Η αγάπη δεν κερδίζεται. Δίνεται. Αβίαστα. Από καρδιά σε καρδιά.
Και οι άνθρωποι που μένουν, που στέκονται, που μας κοιτούν στα μάτια, είναι ο καθρέφτης της βαθύτερης μας αξίας. Είναι η υπενθύμιση ότι, ακόμα και όταν δεν βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας καθαρά, κάποιος άλλος τον βλέπει. Και μας κρατάει το χέρι.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι η αληθινή περιουσία μας. Η πιο σπάνια, η πιο σπουδαία.
Σμαράγδα Κατσούλη