Αντίο Αύγουστε

Στην άκρη της προκυμαίας, εκεί που το τσιμέντο συναντάει την θάλασσα, κάθισε με τα γόνατα σφιχτά λυγισμένα, σαν να ήθελε να κρατήσει μέσα της μόνο την σιωπή. Το απαλό γαλάζιο φόρεμά της φαινόταν συνέχεια του νερού, σαν να ήταν κι εκείνη κομμάτι της θάλασσας που βγήκε για λίγο στην στεριά.

Στο χέρι της κρατούσε ένα ποτήρι κρασί, όχι ως συνοδευτικό της στιγμής, αλλά σαν προέκταση της σκέψης της. Το σήκωνε κάθε τόσο, το έφερνε κοντά στα χείλη, αλλά περισσότερο το κοιτούσε παρά το γεύονταν. Στο υγρό του καθρεφτιζόταν το δειλινό, χρυσαφένιο και μωβ.

Τα μακρινά βουνά σχημάτιζαν σκιές, ξεθωριασμένες σαν μνήμη. Οι σκέψεις της κυλούσαν όπως τα κύματα κάτω από τα πόδια της, άλλοτε γαλήνια και άλλοτε ανήσυχα. Δεν ήξερε αν περίμενε κάποιον. Ίσως δεν περίμενε τίποτα.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την μοναξιά, υπήρχε μια γλυκύτητα. Γιατί ήξερε πως ακόμη κι όταν όλα φεύγουν, η στιγμή αυτή μένει, σιωπηλή, ανάμεσα σε εκείνη και τον ορίζοντα.

Νίκος Καρβουνάς