Βογιατζής .Γ

Η «μεγάλη μου ερωμένη»

Να ’χα ένα ερημονήσι

έστω για λίγο να πηγαίνω

την ομορφιά μέσα στη φύση

να τήνε ζω, να ξαποσταίνω.

Ανθρώπου να μη βλέπω βλέμμα

κι ούτε να νιώθω αγωνία

που δηλητήριο στο αίμα

λες και μου ρίχν’ η κοινωνία.

Θα’ χω σφιχτά αγκαλιασμένη

και σε λιακάδα και σε μπόρα

την πιο «μεγάλη ερωμένη»

που ’ναι: η ήρεμή μου ώρα.

Θείο δώρο πάντα θα μένει

αυτή η ήρεμή μου ώρα

η «μεγάλη μου ερωμένη»,

πάντα γλυκιά κι ελπιδοφόρα.

Γεώρ. Αλεξ. Βογιατζής

Από την ποιητική συλλογή

«Ανθισμένες κερασιές»