Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών

ΑΠΟΨΕΙΣ

Ψυχανεμίσματα…Ξένος στον τόπο του ο Έλληνας

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει υποβάλει στις χώρες μέλη ένα σχέδιο απόφασης για να επιτραπεί η κυκλοφορία στην αγορά των αποξηραμένων σκωλήκων του αλεύρου και των παραγώγων τους από το 2021. Σύμφωνα με το IPIFF, το ευρωπαϊκό συνδικάτο παραγωγών εντόμων, τα έντομα μπορούν να καταναλωθούν βραστά ή τηγανητά, αποξηραμένα ή καπνιστά, ή να γίνουν σκόνη (αλεύρι) για την παρασκευή γλυκών, μπισκότων και άλλων ειδών». Κι από τη στιγμή που έχουν ήδη αναδυθεί εργοστάσια επεξεργασίας εντόμων, θα πρέπει και να καταναλώσουν, θα πρέπει και να κερδίσουν. Και ο καλύτερος τρόπος για να συμβεί αυτό είναι το να εκλείψουν κτηνοτροφία και αγροτικά προϊόντα, οπότε να στραφούμε σε άλλες πηγές τροφής. Ότι κάνουν και με την ενέργεια. Προώθησαν τα πετρελαιοκίνητα αυτ/τα πριν χρόνια, τώρα τα έβγαλαν επιβλαβή και προωθούν τα ηλεκτρικά. Και μόλις φτάσουν τα επίπεδα κέρδους και σε αυτά, κάτι άλλο θα βρουν για να περάσουν σε νέα κατανάλωση. Η ΕΕ Ένωση μιλάει για αντικατάσταση των αυτοκινήτων σε ηλεκτρικά μέχρι το 2035. Εμείς πάντα πρωτοπόροι στις επιβολές, ζητάμε αντικατάσταση των ταξί σε ηλεκτρικά άμεσα. Σημεία ανεφοδιασμού είναι επαρκή; Πού θα βρει ο άλλος τα χρήματα για την αντικατάσταση εδώ και τώρα, είναι ένα άλλο θέμα, δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν. Ένα από τα αιτήματα λοιπόν των ιδιοκτητών ταξί που απέργησαν και έχουν δίκιο. Αλλά όσο το βρήκαν οι αγρότες, άλλο τόσο θα το βρουν κι αυτοί. Όπου πας κι όπου σταθείς αγανάκτηση του κόσμου και απελπισία.

Διασφάλισαν λένε τη θέση του εργαζομένου με το 13ωρο και τόσα άλλα. Απολύουν ανθρώπους επικαλούμενοι αστείες αιτίες. Π.χ. φίλη απολύθηκε επειδή κάνει χημειοθεραπείες, με την αιτιολογία πως πιθανόν να μην μπορεί να αποδίδει στην δουλειά όπως απέδιδε. Δηλαδή την ώρα που χρειάζεται στήριξη ο εργαζόμενος, τον πετάς στο δρόμο. Σπουδαία προστασία δώσατε. Άλλο ένα μπράβο σας αξίζει!

Όποιος δεν βλέπει, δε νιώθει την κρίση στην τσέπη του και γύρω, ή στερείται κρίσης ή είναι εκτός κρίσης το δικό του πορτοφόλι! Ακίνητα και πολυκατοικίες στην Αθήνα περνάνε σε ξένα χέρια, όχι Ελληνικών συμφερόντων, για εκμετάλλευση, με αποτέλεσμα να ζητούν την εκκένωση από ενοικιαστές για να τα εκμεταλλευτούν όπως νομίζουν. Βρίσκονται λοιπόν πολλοί άνθρωποι σε δύσκολη θέση, είτε γιατί τους παίρνει η Τράπεζα το σπίτι, είτε γιατί πουλήθηκε αυτό που νοικιάζουν και τους ζητούν να το αδειάσουν. Πολλοί σε απόγνωση γιατί οι τιμές των ενοικίων έχουν αγγίξει την προ Οικονομικής Κρίσης φούσκα. Και κανείς δεν κοκκινίζει από ντροπή.

Τους ενοχλούσε η ιδιοκτησία /ιδιοκατοίκηση στην Ελλάδα και αφού μοίραζαν αφειδώς τα δάνεια και χρέωσαν τους Έλληνες, τους φόρτωσαν χρέη, του μείωσαν και το εισόδημα για να καταλήξουν να τα πάρουν τα funds και να τα εκμεταλλευτούν. Οι ξένοι τελικά θα εκμεταλλευτούν τον Τουρισμό της Ελλάδας. Τα ελληνικά μαγαζιά όλο και λιγοστεύουν, ανοίγουν μαγαζάκια και μάλιστα σε δρόμους α’ κατηγορίας του κάποτε, από αλλοδαπούς, mini market, ψιλικατζίδικα, κομμωτήρια, κουρεία κ.ά. Το Ελληνικό στοιχείο πάει να λείψει από την αγορά. Βενζινάδικα, φούρνο, ακόμα και οδηγοί ταξί, κατά μεγάλο ποσοστό ξένοι. Οι Έλληνες πού δουλεύουν; Ή και να δουλέψουν αμείβονται ψίχουλα. Πού να παντρευτείς, πού να κάνεις οικογένεια σήμερα; Όταν ο ένας μισθός φτάνει μόνο για το νοίκι και αν. Μου έλεγε τον πόνο του ένας ταξιτζής μια μέρα, ο γιος του αστυνομικός με 1000 Ε μισθό παντρεμένος με 1 παιδί και η σύζυγος δεν δουλεύει. Εκείνος τους ψωνίζει για φαγητό και τους έχει δώσει και σπίτι, μου είπε. Απογοητευμένος ο άνθρωπος ως εκεί που δεν παίρνει.

Ο Έλληνας καταδικάστηκε στη φτώχεια, 177 μέρες το χρόνο δουλεύει για να πληρώνει και τις υπόλοιπες για όλα τα άλλα. Όνειρα και πλάνα δεν μπορεί να κάνει πλέον, το μόνο όνειρο να καταφέρνει να πληρώνει λογαριασμούς και να τρώει, μέχρι εκεί. Το μαύρο χρήμα δεν καταπολεμήθηκε, ζει και βασιλεύει, αλίμονο σε αυτούς που είναι έξω του νυμφώνα.

Διανύουμε την εποχή που επιβραβεύεται το ψέμα, η αδικία, τα σκάνδαλα, η ανικανότητα. Κι ακόμα δεν ξυπνάμε. Βαθιά μεσάνυχτα, το χάραμα αργεί.

Νίκη Άννα Παπουλάκου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *