Η μάστιγα της εποχής
Η μοναξιά μιας καρέκλας… Κάποτε άντεχε το βάρος ενός ανθρώπου… Τώρα περιμένει όχι να καθίσεις αλλά να λείπεις… Απλά κρατάει τη θέση, περιμένοντας αυτά που έφυγαν… Όσα δεν θα έλθουν ποτέ.. όσα έφυγαν για πάντα. Σε ευχαριστούμε Γιώργο Τσίγκα, ο φακός σου είναι φάρος στη μοναξιά μας.
