Υπάρχουμε…
Ο Αντώνης άρχισε να αφήνει σημειώματα στον ανελκυστήρα της πολυκατοικίας όταν έμεινε μόνος.
Στην αρχή ήταν απλά πράγματα:
«Κλείνετε καλά την πόρτα, κάνει κρύο.»
«Το κουμπί του 3 κολλάει, πατήστε λίγο πιο δυνατά.»
Κανείς δεν ήξερε ποιος τα έγραφε.
Τα σημειώματα εμφανίζονταν πάντα γραμμένα με μπλε στυλό, σε χαρτάκια κομμένα στραβά. Οι ένοικοι τα διάβαζαν βιαστικά, κάποιοι χαμογελούσαν, άλλοι δεν έδιναν σημασία.
Ο Αντώνης ήταν 74. Η γυναίκα του είχε φύγει πριν δύο χρόνια και τα παιδιά του ζούσαν στο εξωτερικό. Δεν του έλειπε τόσο η φασαρία του έλειπε το «καλημέρα». Εκείνο το μικρό, σχεδόν ασήμαντο πράγμα που σε κρατάει δεμένο με τον κόσμο.
Έτσι άρχισε να γράφει.
Σιγά σιγά τα σημειώματα άλλαξαν.
«Καλή εβδομάδα. Να προσέχετε.»
«Αν κάποιος χρειαστεί ζάχαρη, έχω.»
«Σήμερα έχει ωραίο ουρανό. Κοιτάξτε τον.»
Μια μέρα εμφανίστηκε απάντηση.
Κάτω από το χαρτάκι, με κόκκινο μαρκαδόρο:
«Ευχαριστούμε. Μας φτιάχνεις τη μέρα.»
Ο Αντώνης κάθισε στο παγκάκι της εισόδου και διάβαζε ξανά και ξανά αυτή τη φράση.
Όχι γιατί ήταν σπουδαία. Αλλά γιατί κάποιος τον είχε δει.
Από τότε, τα σημειώματα έγιναν διάλογος.
Κάποιος έγραψε: «Ποιος είσαι;»
Κι εκείνος απάντησε: «Ένας ένοικος.»
Δεν αποκάλυψε ποτέ το όνομά του.
Δεν ήθελε να γίνει πρόσωπο. Ήθελε να μείνει κάτι απλό. Κάτι που δεν ζητά ανταπόδοση.
Όταν αρρώστησε και έμεινε μέρες στο διαμέρισμα, τα σημειώματα σταμάτησαν.
Και τότε έγινε κάτι που δεν περίμενε.
Χτύπησε η πόρτα. Μια κοπέλα από τον τρίτο, ένας φοιτητής από τον πρώτο, μια μητέρα με παιδί. Κρατούσαν φαγητό, φρούτα, ένα χαρτί.
Έγραφε: «Μας έλειψες.»
Ο Αντώνης δεν μίλησε. Δεν μπορούσε. Έκλεισε απλώς τα μάτια και χαμογέλασε.
Για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν ένιωθε αόρατος.
Την επόμενη εβδομάδα, στον ανελκυστήρα εμφανίστηκε ένα νέο σημείωμα γραμμένο με τρεμάμενο χέρι:
«Ευχαριστώ που μου θυμίσατε ότι ακόμα ανήκω κάπου.»
Κανείς δεν το κατέβασε. Κανείς δεν το πέταξε.
Γιατί μερικές φορές, αυτό που μας κρατά όρθιους δεν είναι οι μεγάλες σχέσεις, αλλά οι μικρές αποδείξεις ότι υπάρχουμε ο ένας για τον άλλον.