Ελεύθερη άποψη..ΜΕΓΑΛΗ ΖΩΗ – ΜΙΚΡΕΣ ΟΘΟΝΕΣ…
Δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί κάθε φορά, που πηγαίνω στο χώρο αναπαύσεως της μητέρας μου και άλλων πολλών, αρρωσταίνω και παραμένω σε μια κατάσταση μιζέριας, δυσφορίας και γίνομαι φιλόξενος δέκτης πάσης φύσεως ιώσεων, για τουλάχιστον ένα μήνα. Περνώντας ανάμεσα από άδειους τάφους, αισθάνομαι ότι περιμένουν να με καταπιούν. Η ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης με συγκλονίζει, ενώ ταυτόχρονα, ένα αίσθημα θυμηδίας, με κατακυριεύει, όταν διαβάζω τις ταφόπλακες: Υπουργός, Πρύτανης, επιστήμων, νοικοκυρά, μητέρα, γιαγιά, προύχοντας, στρατηγός, απλός άνθρωπος…
Ίσως αυτός να είναι ο λόγος, που απεχθάνομαι από παιδί, τις επιδείξεις ισχύος και αλαζονείας, που συνηθίζονται στην Ελλάδα, περισσότερο από όσο σε άλλες χώρες, 365 ημέρες το χρόνο. Κάθε φορά, που αντικρίζω «επιχρυσωμένες μουτσούνες», με κατακυριεύει κλαυσίγελως. Συγχωρήστε μου την έκφραση, αλλά επειδή πλησιάζουν Απόκριες, επηρεάζομαι από το πνεύμα των ημερών και την μεταμφιεσμένη δυσκοιλιότητα ορισμένων προς κάθε τι καλό και αγαθό, πλην εκείνου, που εμπνέει την αβυσσαλέα λιγούρικη τσέπη τους…
Ζούμε την εποχή, που η ζωή μας, πρωτοεμφανίζεται μέσα από ψεύτικες οθόνες, συνεχίζεται μέσα από οθόνες, ζει και δημιουργεί σε οθόνες, αλλά εξακολουθεί να τελειώνει μέσα στο χώμα, ή τα πυρακτωμένα αποτεφρωτήρια, που αφενός η ανάγκη, αφετέρου η αθλιότητα των περισσότερων παραδοσιακών κοιμητηρίων, κατέστησε του συρμού…
Η πρώτη φορά, που οι νέοι γονείς αντικρίζουν τα αγέννητα παιδιά τους είναι μέσα από οθόνες, εκείνα αρχίζουν τα παιχνίδια μέσα από οθόνες, αγωγή και εκπαίδευση μέσα από οθόνες, διασκέδαση, μέσα από οθόνες, ταξίδια, ειδησεογραφία, συζητήσεις, magazino, καφές, όλα μέσα από οθόνες.
Επιρροές, δασκάλεμα, πολιτική, δημοκρατία ή μάλλον το υποκατάστατο αυτής, κουλτούρα, τάσεις, ρεύματα, εμφύτευση ιδεών, όλα μέσα από οθόνες.
Γονείς μιλούν με τα (απομακρυσμένα) παιδιά τους μέσω skype, η face time, ενώ η παραδοσιακή θαλπωρή κι ασφάλεια της οικογένειας έχουν εξαφανισθεί από τα παράλογα ωράρια της ζωής μας…
Η Ελληνική γη, σε όλα τα μέρη, που κάποτε διαφώτιζε ο αρχαίος κόσμος, «ξερνά» αριστουργήματα τέχνης υπενθυμίζοντας της μακροβιότητα του αληθινού κάλλους. Αν γίνουν ποτέ ανασκαφές, στα μέρη, που δέσποζαν οι σημερινές ποντικουπόλεις μας, μετά από μερικές χιλιάδες χρόνια, δεν θα υπάρχει τίποτα τα θυμίζει τον « πω-ληστρισμό» μας. Βλέπετε οι οθόνες, αποσυντίθενται πάρα πολύ γρήγορα και τα σύγχρονα έργα τέχνης – άτεχνης, επίσης…
Η ζωή «φθήνυνε», όπως κι οι άνθρωποι, που επικοινωνούν και επιβιώνουν μέσα από φθηνές πλαστικές οθόνες. Πανούργοι και κακούργοι, επιδίδονται σε προσπάθειες ελέγχου του νου, μέσα από οθόνες, οπτικά και ακουστικά σήματα…
Κι όμως! Ο ουρανός, εξακολουθεί να μαρτυρά τον Πλάστη του και αρκούν μερικά δευτερόλεπτα, να ατενίσει κανείς και το ύψος αλλά και το μέγεθος της ελευθερίας, ενός παράδεισου, που μόνοι μας, καταστήσαμε κολαστήριο μας…
Αρκεί να υψώσουμε το βλέμμα και να υψωθούμε μαζί Του.
Μαρία Μπουκουβάλα
Ιατρός