Οι αυταπάτες του Facebook
Είναι πάμπολες οι αυταπάτες και απάτες που έχει δημιουργήσει το Facebook και οι λοιπές δραστηριότητες του διαδικτύου και είναι σε όλους μας γνωστές οι τραγικές επιπτώσεις ειδικά σε νέα άτομα, που με την μεγαλύτερη ευκολία βγάζουν στον αέρα προσωπικά δεδομένα και εμπιστεύονται άτομα που δεν τα γνωρίζουν, παρά μόνο από αυτά που παρουσιάζονται στις οθόνες τους.
Και είναι απορίας άξιον πως πράγματα απολύτως αυτονόητα και για τα οποία θα έπρεπε να υπήρχε ενημέρωση από την οικογένεια, το σχολείο, την πολιτεία, λανθάνουν της προσοχής των παιδιών και των εφήβων, αλλά και των ενηλίκων.
Βεβαίως έχει συσταθεί αστυνομική υπηρεσία δίωξης διαδικτυακού εγκλήματος αλλά με πενιχρά αποτελέσματα γιατί οι «ειδικοί» του διαδικτύου, ειδικά όταν πρόκειται για οικονομικά εγκλήματα, βρίσκονται πάντα ένα βήμα τουλάχιστον μπροστά από την οποιαδήποτε κρατική υπηρεσία. Και οι λόγοι είναι προφανείς. Στην χώρα μας με την υπερπληθώρα υπουργείων, αναλογικά με όλες τις άλλες χώρες, ο πολίτης είναι ουσιαστικά ανυπεράσπιστος σε όλους τους τομείς. Οι υπουργοί, οι βουλευτές, οι γραμματείς, οι πρόεδροι, οι σύμβουλοι και γενικώς όλοι οι καρεκλοκένταυροι, για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι για την καρέκλα τους, τον παχυλό μισθό τους, τις διάφορες απολαβές από επιτροπές, συμβούλια, συνέδρια και όλους ους άλλους τρόπους, που έχουν βρει για να γεμίζουν τις τσέπες τους. Και αυτό που αντιμετωπίζει ο πολίτης που θα αποπειραθεί να εξυπηρετηθεί από οποιαδήποτε κρατική υπηρεσία είναι αυταρχισμός, παραλογισμός, αδιαφορία, γραφειοκρατία.
Στην πραγματικότητα η Πολιτική και κοινωνική μας ζωή, και σε αυτές πρέπει να συμπεριλάβουμε και την πνευματική και ηθική, έχουν υποβαθμιστεί πάρα πολύ, όσο και αν νομίζουμε ότι η χρήση (για να μην πω κατάχρηση) της τεχνολογίας, μας έχει κάνει καλλίτερους ή έστω πιο ενημερωμένους. Άλλωστε δεν ήταν ποτέ αυτή η πρόθεσή της!
Άρα στροφή προς πιο ωφέλιμες και ουσιαστικές δραστηριότητες. Αληθινή και προσωπική επικοινωνία, συμμετοχή σε κάποια θεατρική ομάδα σε κάποια χορευτική ομάδα, σε μια λέσχη ανάγνωσης, σε μια χορωδία, σε ένα κοινωνικό έργο, σε ένα σεμινάριο, σε διαλέξεις, επίσκεψη στην βιβλιοθήκη, σε ένα μουσείο σε έναν αρχαιολογικό χώρο και βέβαια περπάτημα και μάλιστα γρήγορο για να βοηθήσουμε την καρδιά μας ν’ αντέξει τα όσα συμβαίνουν και τα όσα θα συμβούν. Ας γίνουμε περισσότερο εμείς οι ίδιοι διαχειριστές της ίδιας μας της ζωής χωρίς να εκχωρούμε αυτό το δικαίωμα στους άλλους. Έτσι θα γκρινιάζουμε και λιγότερο.
Βαρβάρα Τσιάλτα