Η αθανασία ριζώνει στους ουρανούς
Ξέρω ότι είστε και πάλι μαζί… Έτοιμοι γιά μιάν ακόμα πρόβα “Κοκκαλένια” μου…. Έτσι σε φώναζε ό “Μιμούλης” σου… Κι εσύ σε κάθε πρόβα, 10 λεπτά νωρίτερα όπως κάθε μεγάλος καλλιτέχνης που δουλεύει ακούραστα γιά να κατακτήσει την κορυφή. Ξυπόλητη στην πρόβα γιά το Ηρώδειο -στό σπίτι μας- νά ερμηνεύεις την “Πέτρα” με το τράκ της πρώτης φοράς… Να μας δροσίζεις με το “Αθάνατο νερό” ξέροντας ότι δεν έχεις ανάγκη να πιείς ούτε γουλιά για να κερδίσεις την Αθανασία… Γιατί την κέρδισες με το σπαθί σου αφού ρίζωσες σέ κάθε ελληνική καρδιά… Καλό ταξίδι ψυχή μου… Πες στο φεγγάρι να μή βγεί απόψε… Να μή δεί τα δάκρυά μου που πλημμύρισαν τή γή και μούσκεψαν τις λέξεις…