Κανατσέλης Γιάννης

Συλφίδα

Μία αχτίδα φεγγαριού

κοιτάζει τα ματάκια σου

και παίρνει λίγο απ’ το φως

που έχουν τα μαλλάκια σου.

Μιά λάμψη της αστροφεγγιάς

κρυφά σε ζωγραφίζει

σε καμαρώνει πίνακα

και σε καλωσορίζει.

Ένα γεμάτο σύννεφο

θέλει να σε δροσίσει

να σε ραντίσει ευωδιά

με πέπλο να σε ντύσει.

Της θάλασσας τα κύματα

όταν τα πλησιάζεις

πάντα σου υποκλίνονται

κι εσύ τα εξουσιάζεις.

Βουνά λαγκάδια θέλουνε

κοντά τους να σε έχουν

να λούζεσαι στις βρύσες τους

κι αυτά να σε προσέχουν.

Πανέμορφο εξωτικό

νεράϊδα, συλφίδα

σαν τη δική σου ομορφιά

άλλη ποτέ δεν είδα.

Γιάννης Κανατσέλης