Το παραμυθάκι της Φωνής
Ο κοινός κίνδυνος μας ενώνει
Περπατώ, περπατώ εις το δάσος όταν ο Λύκος δεν είναι εδώ Λύκε, λύκε είσαι εδώ;
”Αχ τι θα κάνουμε αν πεταχτεί ξαφνικά μπροστά μας ο κακός ο λύκος” έλεγε η Άλντα η αλεπού
Αλλά ήθελε τόσο πολύ να βγει να βρει το καθημερινό της.
”Οι λύκοι μπορούν να μας εντοπίσουν και στα τρία χιλιόμετρα Έχουν καλή όσφρηση ”της έλεγε η Σέβη η σκιουρίνα
”Γιατί δεν έχουν καλή ακοή” είπε ψιθυριστά ο Άσβης ο ασβός.
”Ευτυχώς που η όραση δεν είναι από τα δυνατά τους σημεία’ είπε η Βάλια η βατραχίνα.
Κι εκεί που συζητούσαν τον τρόπο αποφυγής του γκρίζου λύκου τον είδαν να ξαπλώνει και να κοιμάται βαθιά μπροστά στο μονοπάτι που θα περνούσαν.
Η Άλντα η αλεπού μ’ ένα πλατύ χαμόγελο έβγαλε το κόκκινο μπαλόνι που είχε κρύψει πίσω από την πλάτη της.
Το είχε βρει πριν λίγη ώρα στο κλαδί της βελανιδιάς.
Έσκυψε κι είπε στον Άσβη, στη Σέβη και στη Βάλια ν’ ανεβούν στην πλάτη της.
Αμέσως σήκωσε ψηλά το δυνατό μπαλόνι και πέταξαν ψηλά πάνω απ’ τον κοιμισμένο λύκο.
Τα κατάφεραν γιατί ο κοινός κίνδυνος είναι ο πιο δυνατός δεσμός. Θα μας κρατήσει ενωμένους ακόμα και όταν υπάρχουν αμοιβαίες αντιπάθειες και έλλειψη εμπιστοσύνης.
Ζωή Μπούζα