Θεσμική αναγκαιότητα η αποσύνδεση Υπουργού και Βουλευτή
Αν υπάρχει ένα ουσιαστικό -αν και όχι τυπικώς θεσμικό- αντίβαρο που μπορεί να συγκρατήσει, έστω και κατ’ ελάχιστον, τον περίπου ανεξέλεγκτο -ιδίως μετά την Συνταγματική Αναθεώρηση του 1986- βολονταρισμό της ό π ο ι α ς εκτελεστικής εξουσίας στο πλαίσιο του παρ’ ημίν πολιτεύματος, τούτο είναι η έννοια του πολιτικού κόστους:
ήτοι ο κίνδυνος τιμωρητικής καταψήφισης – “μαυρίσματος” στις όποιες προσεχείς εκλογές του αποτυχόντος να υπουργήσει – διακονήσει τις κοινές ανάγκες μέλους της όποιας Κυβέρνησης.
Υπ’ αυτήν την έννοια, η αποσύνδεση -και δη κατά θεσμική αναγκαιότητα- του υπουργικού αξιώματος από την βουλευτική ιδιότητα απλώς θα επαχθεί την περαιτέρω απίσχναση των δημοκρατικών μας θεσμών:
την αφαίρεση από το εκλογικό σώμα και αυτού ακόμη του έσχατου μηχανισμού αμύνης του με θεσμικό αποτύπωμα έναντι της δόλιας ή και απλώς πλημμελούς προσβολής όχι απλώς των συμφερόντων του αλλά και αυτής ακόμη της προοπτικής επιβίωσής του.
Και όταν δεν λογοδοτεί στο κοινωνικό σώμα ο υπουργός, δεν θα αργήσει και η μέρα που -μέσω καταλλήλων πολιτικοψυχολογικών ζυμώσεων και διεργασιών- θα εμπεδωθεί βαθμηδόν η άποψη πως δεν απαιτείται να λογοδοτεί σχετικώς και αυτός ακόμη ο πρώτος τούτων:
ο “πρωθ-υπουργός” ή όπως άλλως τυχόν θα αποκαλείται ο αντίστοιχος ηγεμόνας, έστω και υπό ένα μεταλλαγμένο πολιτικό σύστημα με, πιθανότατα, πλείονα διεθνή χαρακτηριστικά.
Ας μην φαίνεται παράξενο · ήδη άλλωστε το βλέπουμε σε επίπεδο Ευρωζώνης:
Τόσο οι “Υπουργοί” (ήτοι οι Ευρωπαίοι Επίτροποι) όσο και ο “Πρωθυπουργός” αυτής (Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) ούτε εκλέγονται ούτε ασφαλώς λογοδοτούν στους λαούς της Ευρώπης · απλώς επιλέγονται και διορίζονται από “διευθυντήρια” και συστήματα γραφειοκρατίας, παντελώς αόρατα, απρόσιτα, ανέλεγκτα, που όχι απλώς δεν αγγίζονται αλλά ούτε καν εγγίζονται από τους ευρω-υπουργούμενους.
Εν τέλει, το ασυμβίβαστο μεταξύ βουλευτικής και υπουργικής ιδιότητας, πόσω μάλλον μέσω της συνταγματικής κατοχύρωσής του, δεν θα συνιστά παρά σαφή προσβολή του πυρήνα του πολιτεύματος, ευθεία παραβίαση της θεμελιώδους και μη αναθεωρητέας αρχής της λαϊκής κυριαρχίας (110§1Σ), επίσημη υποστροφή του πολιτειακού συστήματος επί το νεο-φεουδαρχικότερον.
Φοβού, λοιπόν, τους Δαναούς και δώρα φέροντας.
Βασίλης Μπούτος