Σε αυτόν τον κόσμο δεν είμαστε μόνοι
Γράφει η Ελπίδα Μαγάκη
Είναι σύνηθες για τους φοιτητές σε Αμερικάνικα Πανεπιστήμια να κάνουν αυτό που λένε « Gap Year ». Δηλαδή, να διακόπτουν τις σπουδές τους για ένα χρόνο, κάπου μετά το 2ο έτος, για να συμμετάσχουν σε φιλανθρωπικές δράσεις σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, της Λατινικής Αμερικής κλπ.
Για τα παιδιά αυτά η χρονιά αυτή δεν αποτελεί καθυστέρηση στην ολοκλήρωση των σπουδών τους, αλλά προσωπική ανάγκη να γίνουν μέλη της κοινωνίας των Εθνών, να συνεισφέρουν και, αν θέλετε, να νιώσουν ότι ενηλικιώνονται σε έναν κόσμο που δεν έχουν όλοι ότι έχουμε και που είναι πάρα πολλοί αυτοί που δεν έχουν τίποτα.
Έβλεπα τις προάλλες ένα ντοκιμαντέρ για μια νεαρή από την Αγγλία που έχει αφιερώσει τη ζωή της στη φροντίδα παιδιών στην Κένυα. Συγκράτησα το όνομά της. Τη λένε Amy Elizabeth (Iza) Hehre. Κάνα δύο εβδομάδες μετά την έψαξα στο internet.
Η Amy, λοιπόν, σπούδαζε βοηθός ιατρού στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκυ, όταν αποφάσισε να πάει στην Κένυα μαζί με τον τότε συμφοιτητή και μελλοντικό σύζυγό της Rob.
Φτάνοντας εκεί, ήρθαν γρήγορα αντιμέτωποι με τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, τις αρρώστιες και τα προβλήματα των κατοίκων κι ιδιαίτερα των παιδιών. Τότε ήταν που αποφάσισε να δώσει σε αυτά τα παιδιά την αγάπη και τη φροντίδα που χρειάζονται βρίσκοντας σκοπό στη ζωή της.
Το μότο της από τότε είναι «Κανένα παιδί στον κόσμο μόνο του» λόγω της έλλειψης απαραίτητης αγάπης και φροντίδας που διαπίστωσε ότι βίωναν τα παιδιά της Κένυας κι ιδιαίτερα τα ορφανά κι εγκαταλελειμμένα που επιβίωναν σε ιδρύματα με πολύ χαμηλή έως ανύπαρκτη επιδότηση κι ελάχιστα βασικά αγαθά πόσο μάλλον ιατρική φροντίδα.
Έβαλε στόχο να βελτιώσει τη ζωή των παιδιών και να τους προσφέρει αυτά που στερούνται: δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, φαγητό, στέγη, αγάπη.
Μετά από 6 χρόνια, όταν ήταν μόλις 24 χρονών, υλοποίησε το όραμά της και ίδρυσε το OVI Children’s Hospital. Έδωσε το όνομα Ovi προς τιμήν του ανιψιού της Ovidio ένα ορφανό αγοράκι που πέθανε από καρκίνο στα τρία του χρόνια, λίγο καιρό μόλις είχε υιοθετηθεί από την αδελφή της που ζούσε στη Γουατεμάλα.
Καθημερινά η Amy και ο σύζυγός της Rob γίνονται μάρτυρες του πόνου των μικρών ασθενών τους που υποφέρουν από υποσιτισμό, ελονοσία, καρκίνο, AIDS, σωματικά και ψυχικά τραύματα.
Όπως λέει η ίδια «παρόλο που αυτή είναι η ζωή μου και το πάθος μου, είμαι η πρώτη που θα πω πως δεν είναι καθόλου εύκολο».
Πολλές φορές καταρρέει σωματικά και ψυχολογικά, αλλά η ελπίδα κι η ευτυχία που αντικρίζει στα προσωπάκια των παιδιών την κρατούν όρθια και συνεχίζει.
Περιγράφει η ίδια μία μέρα που όντας εξουθενωμένη από την ολονύκτια φροντίδα ενός 6χρονου κοριτσιού με καρκίνο, γιατί φοβόταν τις χημειοθεραπείες, την κάλεσαν να επισκεφθεί δύο παιδιά σε ένα απομακρυσμένο χωριό.
Παρόλο που το σώμα της δεν υπάκουγε, πήγε μαζί με τον άντρα της να τα δει. Όλη της η κούραση υποχώρησε, μόλις αντίκρισε τα δίδυμα Σάλλυ και Σελένα.
Τα δίδυμα ήταν 4 χρονών. Ο Σάλλυ δε ζύγιζε πάνω από 4 κιλά και είχε πνευμονία. Το ρουχαλάκι του ήταν γεμάτο σκόνη και μυρμήγκια και κρατούσε στο χέρι του ένα καλαμπόκι καλυμμένο με σκόνη. Η αδελφή του Σελένα είχε λίγα παραπάνω κιλά και φαινόταν πιο υγιής από τον αδελφό της. Έμεναν στο σπίτι συγγενών, γιατί η μαμά τους τα είχε εγκαταλείψει.
Ο μικρός Σάλλυ άρπαξε κι έσφιξε το δάχτυλό της, έγειρε στο στήθος της και χαμογέλασε. Αυτή ήταν η ανταμοιβή της μετά από μια τυπική κουραστική μέρα.
Δυστυχώς, είναι αμέτρητα τα παιδιά που έχουν εγκαταλειφθεί, απομονωθεί από τη δυσχέρεια και τη φτώχεια και δεν μπορούν να φτάσουν σε κάποιο ίδρυμα για βοήθεια και τελικά πεθαίνουν. Η Amy κι ο σύζυγός της τρέχουν εκείνοι κοντά στα παιδιά και προσπαθούν να τα σώσουν δίνοντάς τους όσα έχουν ανάγκη.
Η Amy κι η ομάδα της προσφέρουν περισσότερα από απλή ιατρική βοήθεια σε αυτά τα παιδιά. Τους προσφέρουν την εμπιστοσύνη στη ζωή, ώστε να αρχίσουν να κάνουν όνειρα ξανά. Τα εκπαιδεύουν, ώστε να έχουν εφόδια να γίνει καλύτερη η ενήλικη ζωή τους.
Στο ίδρυμα ακολουθείται μια πιο ολιστική προσέγγιση και καθημερινά τα παιδιά παίζουν παιχνίδια, εκπαιδεύονται από δασκάλους, τραγουδάνε, χορεύουν, ζωγραφίζουν. Καταλαβαίνοντας τους λόγους που τα παιδιά εγκαταλείπονται, φέρνει μαζί πάλι τα παιδιά με τους γονείς τους ενισχύοντας τις οικογένειές τους.
Πολλοί από εμάς παλεύοντας, μέσα στις ανέσεις μας βέβαια, με τα καθημερινά μικροπροβλήματά μας δε δίνουμε σημασία στον πόνο και τη δυστυχία γύρω μας. Εγωιστές και άπληστοι για απόκτηση όλο και περισσότερων αγαθών για το κυνήγι της ευτυχίας, δεν αναλογιζόμαστε ότι ένας τρόπος να φέρουμε γαλήνη και πληρότητα στην ψυχή μας είναι μέσω της προσφοράς.
Όπως είπε ο Σουν Γιατ Σεν, Κινέζος πολιτικός κι επαναστάτης,
«Ηθική, αγάπη, αδελφοσύνη, δικαιοσύνη, όλα αυτά εκφράζουν την κοινωνική αλληλεγγύη. Η ανθρωπότητα αναπτύσσεται και προοδεύει, στηριγμένη μόνο σ’ αυτές τις αρχές, διαφορετικά χάνεται.»
Η Amy δε διάλεξε, όπως πολλά κορίτσια της ηλικίας της, μια τυπική υλική ζωή. Διάλεξε το δρόμο της προσφοράς κι έδωσε νόημα κι ευτυχία στη ζωή της.
Μένει σε καθένα από εμάς να βρούμε τη δική μας Amy μέσα μας και να χαράξουμε τον δικό μας μοναδικό δρόμο προσφοράς κι αλληλεγγύης. Γιατί σε αυτόν τον κόσμο δεν είμαστε μόνοι μας…