Ελλάδα και πάλι Ελλάδα
Ας αφήσουμε για λίγο την καθημερινότητα. Ας δούμε για λίγο τη ζωή μας πιο διαφορετικά. Όσο και αν προσπαθούμε να κάνουμε τους αδιάφορους και τους ψυχρούς, όλο και κάποιες ματιές θα ρίχνουμε θαμπωμένοι, προς τη μεριά του φεγγαριού. Όχι! Να μη γίνουμε και τόσο ονειροπόλοι. Να μην μετατραπούμε σε λάτρεις των σπάνιων χαρών που μας δίνει η φύση. Όμως ας ξεκλέψουμε λίγες στιγμές από αυτά που συνήθως κάνουμε και ας απολαύσουμε τη ζωή.
Σήμερα, κοντά τέλη Σεπτέμβρη, κάθισα να ξαποστάσω για λίγο στο μπαλκόνι του σπιτιού μου. Μέσα έκανε μια ζέστη ανυπόφορη και βασανιστική. «Αυτός ο Νοτιάς θα μας πεθάνει! Πρέπει να δούμε και κάνα Βοριαδάκι!» μου είπε το πρωί μπαϊλντισμένος ο φίλος μου ο Άλκης, και δεν είχε άδικο. Ο καιρός έχει κυριολεκτικά τρελαθεί. Τη μια μέρα η θερμοκρασία κτυπά 32 και την άλλη πέφτει στους 24 με 25. Όμως εγώ περίμενα να δω το φεγγάρι να ανατέλλει. Γιατί είναι από τα λίγα πράγματα που δεν έχουν πάψει να έχουν την ομορφιά της αθωότητας. Είναι φανταστικό να βλέπεις την Πανσέληνο του Σεπτεμβρίου, και κάθε Πανσέληνο, να ξεπροβάλει κατακόκκινη πάνω από τον Υμηττό.
Ο ουρανός ήταν πράγματι ολοκάθαρος, τίποτα δεν προμηνούσε ότι μετά από λίγο η Πανσέληνος θα έπαιζε κρυφτό με τα σύννεφα και ότι θα έπεφτε και μια μικρή βροχούλα. Όμως έτσι είναι η Ελλάδα. Οι εναλλαγές της είναι πολύ γρήγορες αλλά και πολύ όμορφες. Αναγκάστηκα να παραμείνω για πολύ ώρα στο μπαλκόνι και να παρατηρώ τις κλέφτικες ανταύγειες τους φεγγαριού πάνω από τα σύννεφα. Γύρω στις 11 το βράδυ ο ουρανός είχε ξαστερώσει πλήρως και η νύχτα γινόταν μέρα.
Πόσο σοφός ήταν ο Διογένης ο Κορίνθιος, όταν είχε πει το περίφημο, «μη μου στερείς ότι δεν μπορείς να μου προσφέρεις!». Και μιλούσε στον τότε κοσμοκράτορα, τον βασιλιά της Μακεδονίας, τον Μέγα Αλέξανδρο. Σήμερα που είναι όλα τόσο όμορφα, γιατί να ασχολούμαστε με οτιδήποτε άλλο; Τι μας ενδιαφέρουν οι μικροειδήσεις, που μαυρίζουν την καρδιά μας; Ποιος μπορεί να συλλάβει όλους αυτούς τους ανεκδιήγητους που ταλαιπωρούν τη ζωή μας και την έχουν κάνει κόλαση; Ποιος θα μας δώσει μια φωτεινή αχτίνα δροσιάς όπως το φεγγάρι;
Το φεγγάρι είναι πάντα ψηλά και μας περιμένει. Ρίχνει το φως του, όπως μπορεί, και ξετρυπώνει τις μύχιες σκέψεις μας. Τι είναι αυτό που μας κάνει να το απαρνιόμαστε και να του γυρνάμε την πλάτη; Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από μια βόλτα στο φεγγαρόφωτο, και μεις στημένοι μπροστά στις τηλεοράσεις προσπαθούμε να καταλάβουμε τα ακαταλαβίστικα, έχοντας άποψη για τις απόψεις των άλλων, ενώ δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ούτε τις δικές μας ιδέες και πράξεις,
Είναι τόσο φωτεινό το αποψινό φεγγάρι που μπορεί να φωτίσει και τις πιο κρυφές σκέψεις μας. Να γίνει δηλαδή άψογος δικαστής και να αποδώσει Δικαιοσύνη. Και όμως για άλλα μονοπάτια τραβούμε και περί άλλων τυρβάζομεν. Που θα φτάσει το κακό; Και ενώ όλα θα τραβήξουν αναγκαστικά το δρόμο τους, εμείς θα προσπαθούμε να διακρίνουμε τις άκρες των χαμένων ονείρων μας.