Τσαρούχας Αθανάσιος
Οφείλουμε να προνοήσουμε
Κάθε μέρα που έρχεται και ξημερώνει
κουβαλάει κάτι δικό της και φανερώνει
τώρα τελευταία κάθε μια φέρνει θλιβερά πράγματα
φωνάζοντας πως έπαψαν να γίνονται θαύματα
φέρνουν πυρκαγιές, πλημμύρες, καταιγίδες
και λένε λιγοστεύουν για το πλανήτη οι ελπίδες
καταστρέφουν βουνά, δάση και ανθρώπους
σπέρνοντας τη καταστροφή με πολλούς τρόπους
τα γεγονότα συμβαίνουν σε όλο το πλανήτη
και μάλιστα με υπερβολική ταχύτητα κομήτη
ο χάρος τίποτα απίθανο ΔΕΝ υπολογίζει
και με γρηγοράδα μικρούς – μεγάλους θερίζει
οι φωτιές και οι πυρκαγιές αφήνουν αποκαΐδια
μετατρέποντας όλα τα ωφέλιμα σε σκουπίδια
σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα καταστρέφουν
ό,τι με πολύ κόπο οι άνθρωποι φροντίζουν και τρέφουν.
Δυστυχώς ζούμε σε μια φύση και κοινωνία
που τη φθείρει η καταστροφή και δεν έχει αρμονία
και πάλι δυστυχώς όλα αυτά από μόνα τους ΔΕΝ τυχαίνουν
αλλά από κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα συμβαίνουν.
Σαν άνθρωποι πολλά να κάνουμε μπορούμε
γιατί διαφορετικά γρήγορα θα καταστραφούμε
θα μας λείψει το οξυγόνο για το σώμα
και όλες οι τροφές από το παρθένο χώμα.
Η μάνα φύση κλαίει και παρακαλεί
παιδιά μου, αφήστε με, να ζήσω, είμαι καλή
επίσης φυτά και δάση ομολογούν
γρήγορα οι πηγές νερού θα αποξηραθούν
Καλοί μου άνθρωποι πρέπει να σοβαρευθούμε
γιατί όπως βαδίζουμε, αργά ή γρήγορα θα χαθούμε.
Αθανάσιος Τσαρούχας