Αβούρης Μιχάλης

Εξομολόγηση

Πενήντα οκτώ χρόνια γράφω ποιήματα και διηγήματα,

όμως αυτά δεν μπόρεσαν ούτε καφέ να με κεράσουν,

οι ιδέες που διαπλέκονται και τα πανύψηλα μηνύματα,

το μόνο που μου χάρισαν ήταν να με γεράσουν.

Δεν επεδίωξα να γίνω διασημότητα,

ούτε λεφτά να βγάλω από εκείνα,

γιαυτό κατέθετα ψυχή μα και ποιότητα,

όπως αφήνουνε λουλούδια σ’ ένα μνήμα.

Κάποτε οι εκδότες με ελάτρεψαν,

όσο καιρό τους τα διέθετα δωρεάν,

και μου κτυπούσανε τους ώμους του τριμμένου μου μπουφάν,

περνώντας με για εραστή της ματαιότητας.

Όμως κανείς τους δεν κατάλαβε γιατί,

είναι πάντα χαρούμενη η ψυχή του ποιητή,

ιδιαίτερα αν ευθύνεται όλοι να ευθυμούνε,

και μάλιστα στις σάτιρες του αν γελούνε.

Γι’ αυτό σας λέγω φίλοι μου απ’ την καρδιά και μόνο,

πως μόνος μου εδιάλεξα αυτόν τον – λάθος – δρόμο,

κι’ έχω την ευτυχία, άγνωστος στο πλήθος να περνώ,

χωρίς να νοιάζομαι αν φορώ σορτσάκι ή παπιγιόν.

Ούτε και με ενδιέφερε η κριτική και η γνώμη,

είτε εάν ήτανε καλή ή και κακή ακόμη,

συναλλαγές δεν έκανα φίλοι με την ψυχή μου,

και αυτή είναι η πλουσιότερη, ίσως ανταμοιβή μου.

Μιχάλης Αβούρης

Από την ποιητική συλλογή

«Καταγραφές Ψυχής»