“Περιμένοντας τον Άγιο Βαλεντίνο”
Είχε ιδιαίτερη αδυναμία στην γιαγιά, την λάτρευε, είχε και το όνομά της. Μόνο που τώρα τελευταία η γιαγιά δεν αναγνώριζε πρόσωπα.
Ρωτούσε η Αφροδίτη, “πώς τα πας γιαγιά;”, και έπαιρνε την απάντηση, “εσύ ποια είσαι και ρωτάς!”.
Ήταν θλιβερό να βλέπεις πώς κατάπεσε η άλλοτε κραταιά δασκάλα, η αφοσιωμένη στο λειτούργημα, που δίδαξε επί δεκαετίες στα παιδιά γράμματα, ήθος και ανθρωπιά.
Και ο δικός της ο κόσμος;!
Ένας και μοναδικός, ο Κλεάνθης της!!!
Του έλεγαν του φουκαρά, “ό,τι και να της πεις τώρα Κλεάνθη δεν σε γνωρίζει”. Εκείνος όμως τους αποστόμωνε, “δεν πειράζει, την γνωρίζω εγώ”. Ήταν ολοφάνερο, αγαπιόντουσαν πολύ βαθιά!!!
Σε ένα γράμμα, που είχε στείλει όταν υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία, της έγραφε:
«Αφροδίτη μου, αγάπη μου,
Σε λιγότερο από σαράντα ημέρες θα είμαστε πάλι μαζί. Απολύομαι!!!
Εμάς τους παλιούς μας σέβονται και δεν μας βάζουν αγγαρεία.
Έτσι βρίσκω ευκαιρία να είμαι μαζί σου νοερά περισσότερο χρόνο.
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα γράμματα που μου έχεις στείλει.
Η κάθε σου λέξη είναι και μία εικόνα από τις στιγμές που ζήσαμε μαζί, ένα ερωτικό σου κάλεσμα, μια υπόσχεση…
Αυτά τα γράμματα με κρατάνε ζωντανό εδώ πάνω στα σύνορα.
Πόσο σ΄ αγαπώ πουλάκι μου.
Ευτυχώς πλησιάζει ο καιρός. Ήδη μας βλέπω στα γνωστά μας στέκια, πιασμένοι χέρι χέρι ή μάλλον να σ΄ αγκαλιάζω από τον ώμο…
Είναι και το άρωμα της CHANEL N°5, που έχουν τα γράμματά σου, και τορπιλίζει τις αναμνήσεις μου.
Θυμάσαι τότε, ήμασταν φοιτητές, δεν είχαμε θέρμανση και τυλιχτήκαμε με μια κουβέρτα;! Μούλεγες να σβήσω το πορτατίφ, τάχα πως σε ζέσταινε…, ντρεπόσουν!
Τι καλά που ήμασταν, τι καλά που θάμαστε!!!
Σ΄ αγαπώ πολύ πολύ
παντοτινά δικός σου
Κλεάνθης}.
Το διάβασε η Αφροδίτη η νεωτέρα, και ένα μελαγχολικό δάκρυ κύλησε στα μάγουλά της.
Τι δεν θάδινε να ανταλλάξει τις άψυχες καρδούλες, και τα ανούσια likes που κατακλύζουν το προφίλ της στο Facebook, με ένα γράμμα σαν κι αυτό, βγαλμένο μέσα από την καρδιά του αγοριού της!!!
Νίκος Καρβουνάς Πνευμονολόγος