Υπάρχουμε
Επιτρέψτε μου να χαρακτηρίσω φαινόμενο άξιο προσοχής και ερμηνείας την επιτυχία της ταινίας ΥΠΑΡΧΩ.
Κατ’ αρχήν ο τίτλος ο οποίος σημαίνει πολλά τόσο από γλωσσολογικής όσο και από υπαρξιακής ακόμα και οντολογικής απόψεως. Όπως βλέπουμε είναι σύνθετη λέξη, αποτελούμενη από την πρόθεση υπό και το ρήμα άρχω. Άρχω λοιπόν αλλά κάτω από κάτι ή κάποιον. Που σημαίνει οντολογικά για τον άνθρωπο ότι ναι μεν άρχει του εαυτού του, του ζωϊκού και φυτικού βασιλείου αλλά κάτω από Νόμους Συμπαντικούς. Γιαυτό είναι λάθος να λέμε ότι ο Θεός υπάρχει. Μπορούμε να πούμε ότι οι Θεοί υπάρχουν κάτω από το ανώτατο Ον, το οποίον είναι άρρητον, αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα.
Βεβαίως στην ταινία το υπάρχω έχει συναισθηματική και ερωτική φόρτιση όμως πως αυτό το πολύ απλό λαϊκό στοιχείο έγινε κάτι σαν σύμβολο και μας έκανε όλους οπαδούς ενώ στην διάρκεια της καριέρας του ο ήρωας, ο οποίος τώρα έχει σχεδόν μυθοποιηθεί είχε μεν πάρα πολλούς θαυμαστές αλλά και πάρα πολλοί από εμάς μέναμε ασυγκίνητοι, παθιαζόμενοι περισσότερο με τα γαλλικά και ιταλικά τραγούδια του Χατζιδάκι βεβαίως Θεοδωράκη νέο κύμα κλπ.
Οι αιτίες λοιπόν αυτού του φαινομένου πρέπει να βρίσκονται σε αυτό που μας συνδέει ως λαό με την λαϊκότητα του Καζαντζίδη και που βεβαίως έχει να κάνει με τις κοινές ρίζες, την κοινή μας καταγωγή, τις κοινές μας παραδόσεις κάτι που και οι νέοι ακόμα αντιλαμβάνονται έστω και υποσυνείδητα και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό. Γιατί δεν ζούμε στη 10ετία του 60 και 70 όπου είχαμε ίσως το δικαίωμα στην πολυτέλεια της ξενομανίας. Άλλωστε επρόκειτο για πολύ ποιοτικά ακούσματα. Ενώ τώρα για σκουπίδια τόσο από άποψη στίχων όσο και μουσικής.
Και να σκεφτεί κανείς ότι η λέξη ραπ προέρχεται από το rhapsody = ραψωδία!
Έχουμε λοιπόν μια υγιή αντίδραση του κοινού απέναντι σε όλο αυτό το επικινδύνως βλαβερό κύμα της διεστραμμένης «Μουσικής» των ανόητων και βίαιων θεαμάτων ακόμη και του βρώμικου φαγητού.
Αντίθετα σε αυτήν την ταινία όπως και στη ζωή του Καζαντζίδη υπάρχει κάποια αλήθεια και αυθεντικότητα, που έρχονται σε αντίθεση με το ευτελές, ψεύτικο της σημερινής show biz και όχι μόνο.
Το δήθεν κάποτε αποκαλύπτεται και τότε γρήγορα μαραίνεται και χάνεται χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος εκτός όμως από την «ηθική βλάβη» που έχει προκαλέσει στην κοινωνία.
Αν κάτι ή κάποιος μένει είναι γιατί περιέχει κάποια ουσία η οποία βεβαίως δεν πεθαίνει αλλά επανεμφανίζεται με άλλη μορφή. Όπως εδώ της ταινίας ή ενός βιβλίου (αν είναι «αγιογραφία» θα πάει άπατο βέβαια…).
Βλέπουμε λοιπόν ότι υπάρχει κάτι που μας ενώνει ως κοινωνία και ως λαό (σημειώνουμε εδώ πάλι πόσο σοφό είναι αυτό το ρήμα. Μας λέει για μια αρχή αλλά και μια εξουσία την οποία δεν μπορούμε να αγνοήσουμε)
Αυτό είναι κάτι που κανείς ξένος δεν το αντιλαμβάνεται και δεν το αισθάνεται όπως και εμείς δεν μπορούμε να αντιληφθούμε και να αισθανθούμε αυτό που ενώνει τους άλλους λαούς μεταξύ τους, πράγμα που καμία θεωρία πολιτική ή άλλης σκοπιμότητας δεν μπορεί να κατανοήσει.
Ο καθημερινός όλεθρος που παρακολουθούμε είναι γιατί ακριβώς κάποιοι πιστεύουν ότι με την βία μπορούν να επιβάλουν την ισοπέδωση. Όμως υπάρχουμε υπαρξιακά, εθνικά, οντολογικά, Ελληνικά! Ας αφήσουμε αυτό το μήνυμα να μας ενδυναμώσει ψυχικά, σωματικά και πνευματικά.
Βαρβάρα Τσιάλτα