Ζούμε στην εποχή που ότι κακότεχνο βαφτίστηκε τέχνη, ότι ακαλαίσθητο μόδα, ότι ατάλαντο ταλαντούχο, ότι παραδοσιακό ανατρέψιμο, οικογένεια, πίστη αδιάφορη έως εχθρική και σκέψεις στο χαρτί που τις βαφτίζουμε ποίηση! Χάσαμε το μέτρο σε όλα, παραφράσαμε τις έννοιες των λέξεων, έχουμε ξεφύγει εκτός ορίων. Σε όλα υπάρχουν όρια ακόμα και στην Τέχνη και στην ελευθερία έκφρασης, που τάχα υπερασπίζονται με πάθος κάποιοι. Η Τέχνη είναι για να προβληματίζει θετικά και εποικοδομητικά, να προσφέρει ομορφιά, ανάταση, εύρος σκέψης και συναισθήματος.

Ελευθερία έκφρασης επίσης, δε σημαίνει έχω δικαίωμα να προσβάλω, να γελοιοποιώ, να ειρωνεύομαι ή να βλασφημώ, ιερά σύμβολα εθνικά ή θρησκευτικά ή ακόμα και πρόσωπα. Όποιος εκφράζεται με αυτό τον τρόπο και το βαφτίζει Τέχνη, καθώς και οι αποδέκτες αυτού του τρόπου ‘’τέχνης’’ και έκφρασης, κάποιο πρόβλημα σίγουρα έχουν και χρήζουν ψυχιατρικής ανάλυσης. Κάποιοι υπεραμύνθηκαν των έργων του ‘’Καλλιτέχνη’’ σε βαθμό που ξέφυγαν σε εκφράσεις και λεκτικές επιθέσεις σε όποιον είχε αντίρρηση για τη θέση τους στην Εθνική Πινακοθήκη. Το πάθος και ο φανατισμός στραβώνουν. Δε βλέπεις πέρα από αυτό που σε παθιάζει. Και δυστυχώς απεδείχθη πως υπάρχει μένος στο πλήθος με τη θρησκεία και την πίστη. Και είναι φοβερή αυτή η διαπίστωση και μάλιστα να ‘’καλύπτονται’’ όλες αυτές οι αντιδράσεις, πίσω από ένα ‘’ελευθερία έκφρασης’’ και ‘’δεν έχει όρια η Τέχνη’’.

Αυτοί οι ίδιοι λοιπόν είναι που θα επαναστατήσουν, θα βρίσουν, θα διαδηλώσουν, αν κάποιος ‘’προσβάλλει’’ κατά τη δική τους άποψη π.χ. την κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ, ή κάποιον επαναστάτη κ.ά. Και κάνουν χρήση το ‘’ελευθερία έκφρασης’’ που όμως αντιπροσωπεύει ότι αυτοί πρεσβεύουν, οποιαδήποτε άλλη γνώμη και άποψη είναι στέρηση ελευθερίας. Φυσικά διαφωνώ καθέτως με την αντίδραση του Βουλευτή, υπήρχαν άλλοι τρόποι να διαμαρτυρηθεί και ίσως πιο αποτελεσματικοί.  Έχουμε καταντήσει μια Κοινωνία τουρλού! Όσο για την πινακοθήκη δε βρήκε ούτε λόγο να πει σ’ αυτό τον κόσμο που προσεβλήθη με το θέαμα, ει μη μόνο να καυτηριάσει τη βία. Δεν τους αφορά πλέον ο Έλληνας άραγε; Πιστοί σε μιαν ατζέντα; Και δυστυχώς υπάρχει μεγάλη μερίδα λαού, ημιμαθείς σε γλώσσα, έθιμα, παραδόσεις, θρησκεία, παιδεία γενικότερα, μόρφωση. Ασθενεί πλέον το θέμα οικογένεια, ο σεβασμός σχεδόν δεν υπάρχει  και οι περισσότεροι  παραδομένοι πιστά μόνο στο διαδίκτυο, στα κινητά και στα ΜΜΕ. Ότι πουν νόμος! Κι όποιος έχει αντίθετη άποψη τον πετροβολούμε δια λόγου ή του χαρίζουν ταμπέλες του τύπου ‘’ψεκασμένος, σκοταδιστής, χαμηλού πνευματικού επιπέδου’’ κ.ά.

Απεδείχθη ότι η ανευθυνότητα επίσης, είναι μάστιγα της εποχής μας, δεν διαθέτουμε αίσθημα ούτε ατομικής ούτε συλλογικής ευθύνης κι ακόμα θεωρούμε πως η όποια απειλή αφορά πάντα κάποιον άλλον και ποτέ εμάς! Θυμός και οργή επικρατούν παντού, εμφανές στην οδήγηση και στα τροχαία καθημερινά μέσα στην πόλη με νεκρούς. Ετοιμοπόλεμοι να βρίσουν εν ώρα οδήγησης με το παραμικρό και να το παίζουν μάγκες προσπερνώντας ή περνώντας με κόκκινο, συν το ότι οδηγούν μεθυσμένοι. Αλλά κι εδώ ακόμα μας πιάνει ο ρατσισμός μας να καταφερόμαστε για τις μεγάλες ηλικίες, παραβλέποντας τα τόσα καθημερινά που συμβαίνουν και είναι όλων των ηλικιών. Τάχα μου μιλάμε για ρατσισμό, για στέρηση ελευθερίας, για βία, για παραβατικότητα κάθε που συμβαίνει κάτι, ενώ μπορεί όλα αυτά ή κάποιο, κάποια εξ αυτών να τα υπηρετούμε δια βίου στην καθημερινότητα μας. Και πώς να αλλάξει ο κόσμος όταν δεν αλλάζουμε εμείς; Από τον καθένα μας ξεκινάει η όποια αλλαγή είτε προς το καλό, είτε προς το κακό.

Νίκη Άννα Παπουλάκου.