“Εκείνοι οι Μάηδες”

Μέρες του Μάη. Ο νους ξεπορτίζει στα χρόνια του Δημοτικού, τότε που μια εκδρομή μπορούσε να χωρέσει όλη την ευτυχία του κόσμου.

Η καλύτερη εκδρομή μας ήταν στο Πλεύρωμα. Ένα μικρό χωριό, με Σχολείο μονοθέσιο.

Εμείς, οι Αρσενιώτες, νιώθαμε μια παράξενη περηφάνια, είχαμε μια αίσθηση ευεργέτη. Ο δάσκαλός τους, ο κύριος Στάθης, ήταν δικός μας, από το Αρσένι…

Περπατούσαμε μια ώρα, ίσως και περισσότερο, παρέα με τις κατακόκκινες παπαρούνες και τα κίτρινα σινάπια, που άπλωναν το χρώμα τους στις άκρες του χωματόδρομου.

Πηγαίναμε συντεταγμένα, σε δυάδες, όπως μας είχαν ορμηνέψει οι δάσκαλοι. Μα σαν τύχαινε να συναντήσουμε χωράφι με κουκιά, σπάγανε οι γραμμές.

Σκορπούσαμε σαν τα πουλιά, και ορμούσαμε στα φρέσκα τραγανά κουκιά.

Έχετε δοκιμάσει φρέσκα κουκιά με αλάτι;!

Είναι το καλύτερο έδεσμα του κόσμου!

Οι δάσκαλοι εκείνη την ημέρα έδειχναν ανοχή, άφηναν πίσω τους την αυστηρότητα της έδρας. Χωρίς σφιγμένα πρόσωπα, έμοιαζαν με παιδιά που ξαναβρήκαν τον δρόμο για την Άνοιξη.

Ακόμη και ο αυστηρός Διευθυντής, δίχως την γραβάτα του, ανέπνεε ελεύθερα και γελούσε πλατιά, σαν να τον είχε λυτρώσει ο Μάης.

Όσο πλησιάζαμε στο Πλεύρωμα, τα χωράφια άλλαζαν όψη και μυρωδιά.

Τα πρώτα “φράουλα” της περιοχής, έτσι τα λέγαμε, με ουδέτερο γένος, ξεπρόβαλλαν σαν κόκκινοι θησαυροί.

Το Πλεύρωμα ήταν το πρώτο χωριό στην περιοχή που καλλιέργησε φράουλες.

Τρέχανε τα σάλια μας και μόνο που τις βλέπαμε, μα δεν τολμούσαμε να απλώσουμε χέρι.

Οι φράουλες δεν ήταν για κλέψιμο, όπως τα κουκιά. Τις φυλάγανε οι άνθρωποι με μάτι άγρυπνο…

Και όταν φτάναμε στην αυλή του Σχολείου, κάτω από τα μεγάλα δέντρα, στρώναμε τις πετσέτες μας στην σκιά, κατοχυρώνοντας την θέση μας, σαν μικροί στρατηγοί.

Γνωριμίες με παιδιά άλλων χωριών, παιχνίδια ατέλειωτα, παλαβομάρες, καβγάδες, και ξανά γέλια.

Ό,τι κάνουν δηλαδή όλα τα παιδιά του κόσμου, ό,τι δεν θα ξανακάνουμε ποτέ με τόση αθωότητα!

Το μεσημέρι βρίσκαμε τον δρόμο πίσω στο στρωσίδι μας.

Τα κορίτσια έπαιρναν στα σοβαρά τον ρόλο τους, σερβίρισμα υποδειγματικό, τακτοποίηση, ανταλλαγές φαγητών.

Σαν να έδιναν εξετάσεις για τον κόσμο των μεγάλων.

Εγώ ήμουν από τους τυχερούς, δεν κουβαλούσα μπογαλάκι. Οι ξαδέρφες μου είχαν φροντίσει το κολατσιό.

Θυμάμαι, και γελάω ακόμα με ένα περιστατικό. Μια κοπέλα, σε μια στιγμή υπέρμετρης επιμέλειας, γύρισε στην αδελφή της και της φώναξε:

“Μαργαρίτα, βάλε το πεσκίρι μέσα στο παρχάτσι, να μην το ξεχάσουμε εδώ!”.

Ήθελε να μιλήσει “καθαρά Ελληνικά” μπροστά στους άλλους, όμως μέσα από τα λόγια της έσταζε η γλυκιά, αυθεντική, ποντιακή απόχρωση.

Μάηδες νοσταλγικοί… Γεμάτοι μυρωδιές, γέλια και σκόνες στα παπούτσια μας.

Μάηδες που, κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ξυπνάνε μέσα μου, και ζητάνε να ξαναπερπατήσω μαζί τους στους παλιούς χωματόδρομους, με τις κατακόκκινες παπαρούνες και τα κίτρινα σινάπια…

Νίκος Καρβουνάς

Πνευμονολόγος