Ψυχανεμίσματα..Υπάρχουν και πραγματικοί φίλοι
Οι προσωπικές δυνατότητες/ικανότητες του καθενός δεν μεταβιβάζονται αφ’ ενός και αφ’ ετέρου όσο κι αν θελήσει κάποιος να τις σκιάσει ή να τις υποβιβάσει, χωρίς να το καταλαβαίνει υποβιβάζει τον ίδιο του τον εαυτό. Υπάρχουν άνθρωποι που ζηλεύουν σιωπηλά. Δεν το λένε, δεν το παραδέχονται, αλλά το δείχνουν όταν αρχίζεις να ανακαλύπτεις τις μικρές ή μεγάλες σου δυνατότητες. Ήταν κοντά σου όσο μοιραζόσασταν δυσκολίες. Όσο υπήρχε θλίψη, μπέρδεμα, ανάγκη. Όταν όμως η δυσκολία μαλάκωσε, εξαφανίστηκαν. Και τότε, από φίλοι, έγιναν κριτές.
Κατακρίνουν τις επιλογές σου, τις κινήσεις σου, τα λόγια σου, τα πάντα! Όχι γιατί νοιάζονται, αλλά γιατί τους εκνευρίζεις! Και συνήθως απομακρύνονται και κρίνουν / κατακρίνουν από απόσταση και πίσω από την πλάτη σου. Μην στενοχωρηθείς πως τους χάνεις, δε χάνεις ανθρώπους από τη ζωή σου, απλώς καθαρίζει το τοπίο γύρω σου και απαλλάσσεσαι από βαρίδια! Να επενδύεις πάντα στον εαυτό σου και ποτέ στους άλλους, συνήθως είναι χάσιμο χρόνου. Να είσαι δοτικός αλλά όχι με το ολόκληρο της καρδιάς σου, ένα κομμάτι της να το κρατάς για σένα. Υπάρχουν δικοί και φίλοι που τους αρέσεις όσο μένεις πίσω. Θέλουν το καλό σου υποτίθεται, αρκεί να μην είναι καλύτερο από το δικό τους! Κάποιοι άλλοι άνθρωποι πάλι, από εκεί που σου χρωστάνε, φέρονται σαν να τους χρωστάς κι από πάνω , ζητούν και τα ρέστα. Τους κάνεις πέρα λοιπόν , τους διαγράφεις και τελειώνεις! Γυρνάς σελίδα. Αν λοιπόν φύγουν από τη ζωή σου όλοι αυτοί , είναι λύτρωση κι όχι θέμα πίκρας ή απογοήτευσης. Είναι κι αυτό ένα μάθημα για να πας πιο δυνατός και σοφός παρακάτω. Έτσι πρέπει να το αντιμετωπίζεις με ανακούφιση. Το να χαμηλώνεις επίσης, για να φαίνεται ο άλλος με ανάστημα είναι βλακεία τελικά. Αφ’ ενός μεν μπορεί να σου μείνει ‘’κουσούρι’’, αφ’ ετέρου πιθανόν του κάνεις και κακό με το να τον αφήνεις να πιστεύει πως είναι ‘’πρώτο μπόϊ’’. Πάντα όταν τελειώνει κάτι, αρχίζει κάτι άλλο, όχι απαραίτητα στην ίδια μορφή. Πάντα υπάρχουν πράγματα που δεν ζήσαμε και είναι να ζήσουμε, αρκεί να είμαστε ανοιχτοί στις αλλαγές ! Οι αλλαγές και οι ανατροπές δεδομένων, δεν είναι πάντα για κακό μας.
Το πιο σπάνιο είδος ανθρώπου, είναι αυτός που σε θυμάται, σε νοιάζεται, χωρίς να σε χρειάζεται. Αν βρεις άνθρωπο τέτοιο στο δρόμο σου κάνε τα πάντα να τον κρατήσεις στη ζωή σου. Οι μέρες αυτές πριν τα Χριστούγεννα και πριν το Πάσχα, κανονικά πρέπει να είναι μέρες περισυλλογής και ξεκαθαρίσματος, σκέψεων, συναισθημάτων, σχέσεων κλπ. Βουτιά σε βάθος, ειλικρίνεια με τον εαυτό μας, απολογισμός, εντοπισμός λαθών ή αγκαθιών, ξεκαθάρισμα και λύτρωση. Η νέα χρονιά πρέπει να μας βρει καθαρούς και με χώρο ελεύθερο, για να φέρει νέα πράγματα στη ζωή μας. Είναι κάτι σαν το delete που κάνεις σε άχρηστα αρχεία και ελευθερώνεις τη μνήμη του υπολογιστή.
Η εποχή μας είναι δύσκολη, έχουμε ανάγκη από καθαρό μυαλό και ψυχή. Κι αυτό είναι κάτι που μόνοι μας μόνο μπορούμε να το διαχειριστούμε και να το καταφέρουμε! Είναι πολλά τα θέματα που επιβάλλεται να αντιμετωπίσουμε εδώ και τώρα! Τα νέα παιδιά παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα, ακόμα και σε εφηβική ηλικία και φυσικά κάποιοι από εμάς φταίμε ως γονείς, δάσκαλοι, Πολιτεία. 3000 παιδιά τραυματίστηκαν φέτος, ως άκουσα στο ράδιο, σε σχολικό περιβάλλον τα περισσότερα… ανησυχεί κανείς άραγε; Κάθε μέρα κι ένα περιστατικό μαθαίνουμε, πιθανόν να είναι και άλλα που δεν τα μαθαίνουμε. Μικρά παιδιά με μαχαίρια και σουγιάδες; Να λύνουν τις διαφορές τους με μαχαιρώματα λες και είμαστε στην Τρούμπα; Να φοβάται κανείς να εκφραστεί μη τυχόν και του έρθει αδέσποτη μαχαιριά; Πού έχουμε καταντήσει μικροί και μεγάλοι; Πώς αφήσαμε τη ζωή μας να φτάσει στα τάρταρα; Τα ψυχολογικά προβλήματα θεριεύουν μέρα με τη μέρα σε όλες τις ηλικίες. Δεν μπορεί κάπου έχουμε κάνει λάθος και κάπου συνεχίζουμε να κάνουμε λάθος, κάνοντας απλώς μπαλώματα, αντί να βρούμε τη ρίζα της παθογένειας και να επέμβουμε ανάλογα. Ειδικά το θέμα των παιδιών πρέπει σοβαρά να το δούμε, εξελίσσεται σε πανδημία και μάλιστα μέσα σε σχολεία.
Νίκη Άννα Παπουλάκου.