“Για τον μικρό που ονειρευόταν”

Φέτος, για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν μου αρκούν οι αριθμοί, οι επιτυχίες, τα “έγιναν” και τα “δεν έγιναν”.

Κάποτε, μικρός, πριν με πάρει ο ύπνος, σχεδίαζα τα όνειρά μου με μια αθωότητα που πίστευε πως όλα ήταν δυνατά, αρκεί να τα ζωγράφιζα αρκετά καθαρά. Τότε ο πήχης ανέβαινε εύκολα. Δεν σκεφτόμουν ούτε το βάρος του ούτε το ύψος του. Ήταν απλώς το παιχνίδι μου με το μέλλον.

Μεγαλώνοντας, αυτό το παιχνίδι έγινε απολογισμός.

Κάθε τέλος χρόνου έβαζα στο ζύγι το τι κατάφερα και το τι δεν τόλμησα. Αποδεχόμουν πως κάποια όνειρα τα πλησίασα, κάποια τα φοβήθηκα και κάποια τα άφησα να χαθούν για να κυνηγήσω άλλα.

Φέτος, όμως, κάτι με τσίγκλησε. Άρχισα να τα βάζω με τον εαυτό μου, να τον ειρωνεύομαι που “έβαλε χαμηλά τον πήχη”, να σκέφτομαι πως δεν τα πήγε άσχημα, αλλά θα μπορούσε να πάει καλύτερα.

Μήπως όμως αυτό που θεωρώ προσπάθεια είναι, στην πραγματικότητα, μια βολική δικαιολογία;

Και ενώ πασχίζω να βάλω μια τάξη στην σκέψη μου, εμφανίζεται μέσα μου εκείνος ο απρόσκλητος “δίκαιος κριτής”, ο συνήγορος του διαβόλου.

Επιμένει πως άλλοι πέτυχαν περισσότερα, πως κάποιοι τόλμησαν εκεί που εγώ υποχώρησα, πως οι δικοί τους πήχες ήταν πιο ψηλά.

Κι ενώ ξέρω πως ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, πως η ζωή δεν γράφεται με “αν”, με πιάνει ένας ύστερος εκνευρισμός. Μια ανάγκη να σταματήσω να συγκρίνομαι, αλλά ταυτόχρονα μια επιθυμία να ξαναβρώ εκείνον τον μικρό που ονειρευόταν κάτω απ’ το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Χωρίς φόβο. Χωρίς μέτρο. Χωρίς κριτές.

Γι’ αυτό η εξομολόγηση αυτής της χρονιάς δεν αφορά τα κατορθώματα ούτε τις αποτυχίες. Αφορά την στάση μου απέναντι στα όνειρα.

Φέτος παραδέχομαι ότι “με κούρασα” με τα πρέπει μου. Ότι έγινα πιο αυστηρός απ’ όσο χρειαζόταν και πιο επιεικής εκεί που δεν έπρεπε. Παραδέχομαι πως συχνά κοιτούσα πλάι μου αντί μπροστά μου. Σύγκρινα ζωή με ζωή, ξεχνώντας πως ο καθένας κουβαλά τον δικό του χάρτη, τα δικά του μονοπάτια και τα δικά του σκοτάδια.

Από την άλλη, δεν έχει νόημα να υποβιβάζω όσα πέτυχα για να φαίνομαι μετριοπαθής. Και, κυρίως, δεν έχει νόημα να απολογούμαι επειδή ο δρόμος μου δεν μοιάζει με κανενός άλλου.

Πάντως, ακόμα κι έτσι, προχώρησα. Πέρασα πάνω από τον πήχη που όρισα. Και τώρα ήρθε η στιγμή να τον βάλω λίγο ψηλότερα, όχι για να αποδείξω κάτι σε κάποιον, αλλά για να φανώ αντάξιος εκείνου του παιδιού που ονειρευόταν χωρίς όρια.

Αυτή είναι η εξομολόγησή μου. Και η ευχή μου για τον επόμενο χρόνο: Να ξανατολμήσω να ονειρευτώ όπως τότε.

Νίκος Καρβουνάς

Πνευμονολόγος