“Δέκα χρόνια νεότερος”

Κάθε φορά που πηγαίνω για κούρεμα, η κομμώτριά μου, με το ψαλίδι έτοιμο για επίθεση, επαναλαμβάνει την ίδια ερώτηση. Ένα τελετουργικό που προηγείται της θυσίας. Τελευταία, δεν το εκλαμβάνω πια ως φιλοφρόνηση, αλλά ως εκκρεμότητα:

“Για μένα πότε θα γράψετε κάτι;”.

Κι εγώ, πιστός στον ρόλο του κουρασμένου δημιουργού, απαντώ σοβαρά, σχεδόν με ευλάβεια:

“Θα γίνει κι αυτό. Είναι θέμα έμπνευσης”.

Τελικά, την έμπνευση την είχε εκείνη.

Το ψαλίδι άρχισε την δουλειά του αθόρυβα, με μια επιμέλεια που θύμιζε περισσότερο επέμβαση παρά περιποίηση. Τα μαλλιά έπεφταν, το μουστάκι υποχωρούσε αποφασιστικά, κι εγώ παρακολουθούσα το είδωλό μου να μετακινείται ελαφρά προς μιαν άλλη εκδοχή του εαυτού μου. Όχι καλύτερη, απλώς άλλη.

Όταν τελείωσε, έκανε ένα βήμα πίσω για να θαυμάσει το έργο της.

“Σας έφτιαξα δέκα χρόνια νεότερο”, αποφάνθηκε με καμάρι. Η διατύπωση ήταν οριστική, σχεδόν ιατρική γνωμάτευση.

Δεν ξέρω αν ήμουν δέκα χρόνια νεότερος, αλλά ήμουν σίγουρα δέκα χρόνια πιο εκτεθειμένος στο κρύο.

Δεν είπα τίποτα. Σκέφτηκα μόνο ότι αύριο κάποιοι ασθενείς μου θα με κοιτάζουν με απορία, προσπαθώντας να συμφιλιώσουν το νέο πρόσωπο με την γνώριμη φωνή. Ίσως και με μια ανεπαίσθητη δυσπιστία. Δεν θα αμφισβητήσουν τις γνώσεις μου ούτε τον τόνο μου, αλλά το πρόσωπο που τα μεταφέρει.

Βλέπεις, δεν είναι εύκολο να εμπιστευτείς κάποιον που μοιάζει να γύρισε πίσω τον χρόνο χωρίς σχετική τεκμηρίωση.

Ελπίζω να μη χρειαστεί να συστηθώ ξανά…

Γύρισα σπίτι και στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη. Τότε εμφανίστηκε ο πραγματικός εχθρός: ο πιστός και ακούραστος ψυχαναγκασμός μου. Εκείνος που δεν δείχνει καμία επιείκεια και απαιτεί συμμετρία. Έφαγα μια ολόκληρη ώρα να ισομετρώ τις άκρες του μουστακιού. Μισό χιλιοστό δεξιά. Μισό αριστερά. Χιλιοστά αδιάφορα για τον κόσμο, απολύτως κρίσιμα για μένα.

Φως από πάνω. Φως από το πλάι. Έλεγχος. Ξανά έλεγχος. Μια μικρή διόρθωση, άλλη μία. Ξόδεψα χρόνο δυσανάλογο με την σημασία του αντικειμένου, μιλάμε για τρίχες.

Στο τέλος, δεν ξέρω αν έμοιαζα νεότερος, αλλά ήμουν σίγουρα πιο κουρασμένος.

Κι εκεί κατάλαβα ότι για λίγο μετακινήθηκα από τον εαυτό μου. Και αυτή η μικρή μετατόπιση ήταν αρκετή για να γεννήσει λόγο.

Έτσι, τελικά, της έγραψα κάτι.

Εκείνη, απλώς, το είχε ήδη συγγράψει πρώτη, με ψαλίδι και την απόλυτη αυτοπεποίθηση του ειδικού… και είναι καλή η Χρύσα!

Νίκος Καρβουνάς

Πνευμονολόγος