Το πρόσωπο είναι σπαθί΄
Έλεγε μια παλιά παροιμία, που δυστυχώς έχει περιπέσει στα αζήτητα όπως και τόσες άλλες σοφές παροιμίες γιατί δυστυχώς έχουν πάψει να έχουν σύνδεση με την πραγματικότητα που μας θέλει ομοιόμορφους χωρίς δική μας σκέψη, κρίση, γνώμη.
Δηλαδή άτομα όχι πρόσωπα. Γιατί το πρόσωπο που λέει μια παροιμία είναι ο καθρέπτης της ψυχής. Στις εκφράσεις του διαβάζουμε την ψυχολογική κατάσταση του άλλου. Τις διαθέσεις του, τα συναισθήματά του και πάρα πάρα πολλά πράγματα που ενσυνείδητα ή ασυνείδητα μεταφέρονται ως «πληροφορίες» που μας βοηθούν ξα συνεννοηθούμε, να συνυπάρξουμε, να συνομιλήσουμε. Αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της γλώσσας του σώματος, μέσω της οποίας παίρνουμε –όπως λέει η ψυχολογία- το 70% των πληροφοριών. Μόνο το 30% το λαμβάνουμε από αυτά που λέει ο άλλος. Γιαυτό βεβαίως έχουν αποτύχει και έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδα και στους κόουτς οι διαδικτυακές επαφές. Μέσα από την οθόνη είναι αδύνατον να περάσουν οι σημαντικές και αληθινές πληροφορίες γιατί τα πρόσωπα εξαφανίζονται ή καμουφλάρονται.
Βεβαίως θα μου πείτε και στην πραγματική ζωή μπορεί κανείς με διάφορες μεθόδους να παρουσιάσει ένα πρόσωπο διαφορετικό από το δικό του. Έχουμε τους Image makers, τους επικοινωνιολόγους, τους διαφημιστές αλλά και τους «αθλητικούς» ακόμη και την χειρουργική που αναλαμβάνουν να «βελτιώσουν» το πρόσωπο (και όχι μόνο) σε όσους δεν είναι συμφιλιωμένοι με τον εαυτό τους ή σε όσους για λόγους εμπορικούς ή πολιτικούς θέλουν να «πουλήσουν» ένα πρόσωπο που δεν είναι δικό τους.
Άσχετα βεβαίως αν το δικό τους «όπως στο πορτρέτο του Ντόριαν Γρέϋ» υπάρχει πάντα μέσα τους, αθέατο ίσως για τα μάτια του σώματος αλλά απολύτως ορατό για τα μάτια της ψυχής.
Όμως το αληθινό μας πρόσωπο είναι το μόνο που έχει αξία με όλα τα ελαττώματά του και τις φθορές του. Είναι το δικό μας πρόσωπο και μπορεί να είναι και το σπαθί μας αν θέλουμε, γιατί η αρρώστια στην εποχή μας, που είναι η αδιαφορία, έχει κάνει τα πρόσωπα ανέκφραστα, απαθή, άδεια από συναισθήματα.
Επόμενο δεν είναι να οδηγούμαστε σε μια αθεράπευτη ασυνειδησία, σε έναν ακατανόητο φασισμό διαπλανητικό πλέον;
Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις. Και μόνο η «διδασκαλία» της λέξεως πρόσωπο θα μπορούσε να οδηγήσει σε κάπως φωτεινότερα μονοπάτια. Να διδάξουμε τα παιδιά να έχουν πρόσωπο. Πρόσωπο ειλικρινές, αξιοπρεπές, με μάτια καθαρά, με γλώσσα θαρρετή και αληθινή.
Ένα πρόσωπο σπαθί που να μην χρειάζεται συμβόλαια, γραπτές συμφωνίες, δικηγόρους και δικαστήρια. Βεβαίως δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω, τότε που τα πρόσωπα και ο λόγος τους είχαν αδιαμφισβήτητη αξία, Μπορούμε όμως να μετριάσουμε το κομφούζιο με προσωπική προσπάθεια, αρχίζοντας από εμάς τους ίδιους.
Βαρβάρα Τσιάλτα