Από τον τάφο του προστάζει ο Αντύπας
Ένας δικηγόρος, Μαρίνο Αντύπα τον αποκαλούσαν, κατ’ έτος 1905, που στο δικηγορικό του σάκο είχε αποταμιεύσει σοφία από την πικρή εμπειρία της πατρίδας μας, έθεσε τον εαυτό του, ψυχή τε και σώματι, στο αποκαλούμενο αγροτικό κίνημα στη Θεσσαλία, αυτών, που τα αφεντικά τους, οι αυθαίρετοι κληρονόμοι των τουρκικών τσιφλικιών, στάβλιζαν με τα αροτριώντα τους, να συνδράμει στην ορθή πορεία του, να αποκτήσουν οι «κολίγοι» ανθρώπινη ζωή, σταθερό τρόπο διαβίωσης, στέγη, δυνατότητα δημιουργίας οικογένειας (ύψιστη αρετή με το ευ πράττειν – Αριστοτέλης), κοινωνίας που προάγει το έθνος, να δύνανται να διαιωνίζουν τον ανθρώπινο προορισμό. Ο εχθρός του φωτός τον δολοφόνησε.
Η υποδουλωμένη, στη κομματοσυμμορητικη διακυβέρνηση, δικαστική λειτουργία αθώωσε τον εκτελεστή. Το φως δολοφονήθηκε στης δικαιοσύνης το μέλαθρο. Το κίνημα όμως απέφερε καρπούς. Ο “κολίγος” έγινε πολίτης, απόκτησε έδαφος για παραγωγή πρωτογενούς οικονομίας, βελτίωνε την παραγωγή του που ήταν όφελος στην εθνική οικονομία και στην κοινωνία, αποκτούσε οικογένεια, συγκροτούσε τοπικές κοινωνίες, η παραγωγή του ενθάρρυνε και προσέλκυε παραγωγικές δραστηριότητες επεξεργασίας προϊόντων του, αλλά και άλλες παραγωγικές επενδύσεις, προς όφελος κοινωνίας και εθνικής οικονομίας.
Το άνοιγμα στη διεθνή αγορά κατά τις τελευταίες δεκαετίες, ο πρωτογενής τομέας της εθνικής οικονομίας, γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία, είχε ανάγκη κρατικής οικονομικής υποστήριξης με έργα και επιδοτήσεις παραγωγικών επενδύσεων και παραγωγής, όπως πραγματοποιούνται σε πλείστες άλλες χώρες. Αντ’ αυτής της πολιτειακής υποχρεώσεως ο πρωτογενής τομέας της οικονομίας μας δεχόταν την πλήρη εγκατάλειψη αλλά και την λεηλάτηση, από τις κομματοκυβερνητικές συμμορίες, των έξωθεν επιχορηγήσεων ως του σχεδίου Μάρσαλ, στην μεταπολίτευση, των ευρωπαϊκών επιχορηγήσεων, όπως και πρόσφατα επεσήμανε ευρωπαϊκή εισαγγελέας μιλώντας για την τύχη τέτοιων ευρωπαϊκών επιχορηγήσεων στο τόπο μας, για φαινόμενο κόπρου του Αυγείου και δράση κυβερνητικών συμμοριών, με τα καταστροφικά, για τη χώρα, κοινωνία, έθνος, αποτελέσματα της ερήμωσης της υπαίθρου κατά το μέγιστο ποσοστό της, με την απόδραση του πληθυσμού της εντός και εκτός της χώρας για ανεύρεση τρόπου επιβίωσης, εγκαταλείποντας ανεπιστρεπτί την πρωτογενή παραγωγή.
Οι εναπομείναντες αγρότες, κτηνοτρόφοι, αλιείς, από αγωνία και φόβο επιβίωσης ίδιων και οικογενειών τους, της ύπαρξης τους στον τόπο τους στην απασχόληση τους και στην κοινωνία τους, διακηρύττουν με τον πλέον έντονο τρόπο το δικαίωμα ύπαρξης τους και το αίτημα τους για παροχή και διασφάλιση κρατικής προστασίας και αναστροφή στην ολέθρια πορεία της πρωτογενούς παραγωγής.
Ο Αντύπας από τον τάφο του προσκαλεί ελληνική κοινωνία, ενώσεις εργαζομένων, φοιτητών που στο κάλεσμα τους ο πληθυσμός του μόχθου και της υπαίθρου έδινε το παρόν (η κυρία Δαμανάκη άραγε το θυμάται;) να δείξουν έμπρακτα συμπαράσταση στα θύματα του διαρκούς κακουργήματος εσχάτης προδοσίας που διαπράττεται εις βάρος της εθνικής οικονομίας και του έθνους με την εξόντωση του πρωτογενούς τομέα παραγωγής
Ακούοντας τον Αντύπα.
Το μέλος του κινήματος “Γραφή Παράνομων”
Ανδρέας Κουτσαντώνης, επίτιμος δικηγόρος ΔΣΠ