Τσιμπιρλή Βίκυ

Πρωΐ στα περιβόλια

Σαν απεκδύθηκα από μέσα μου την πόλη,

και του όχλου την φλύαρη και τραγική σιωπή.

Σαν έγινα “αγριάνθρωπος”

και γλίτωσα από την αγριάδα

των ανθρώπων.

Σαν ξύπνησα κάποιο περασμένο πρωί,

με την κιθάρα της θάλασσας

και του ζέφυρου τον χορό.

Σαν βγήκα με τις γαλότσες μου,

στ΄απόβροχα των χαμομηλιών

και του ανώνυμου χόρτου.

Σαν φίλιωσα με τα λόγια μου

και έδειξα κατανόηση στους Ιούδες μου,

πως τα τριάκοντα αργύρια,

τα είχαν πράγματι ανάγκη,

για να μπορούν να Είναι Ιούδες.

Σαν κατάλαβα,

πως ένας και μόνο πορτοκαλανθός,

μου ξεδιπλώνει όλο τον χάρτη της δημιουργίας

και μου δείχνει τον δρόμο της προσφοράς,

Σαν πίστηκα τελικά,

πως και στις δυο άκρες του ουράνιου τόξου,

με περιμένουν όντως,

δυο καλαθάκια με χρυσό.

Σαν κοίταξα στο στερέωμα,

τα δισεκατομμύρια άστρα,

κι ευθύς έμαθα τον τρόπο,

να βλέπω με τα μάτια της καρδιάς.

Τότε το εμπέδωσα για τα καλά,

πως μπορώ ν΄ Ανασταίνομαι κάθε μέρα…

Βίκυ Τσιμπιρλή