Μεγάλη Παρασκευή
Η δραματική μεγαλοπρέπεια της Μεγάλης Παρασκευής τονίζεται ταυτόχρονα με την ρητή και άρρητη σιωπή που απλώνεται -θαρρείς μυστικά- παντού, τους αραιούς, ως πένθιμους, χτύπους από τα καμπαναριά των Εκκλησιών αλλά και τις υπέροχες ψαλμωδίες και τροπάρια των Ιερών Ακολουθιών των Μεγάλων Ωρών, της Αποκαθήλωσης και της Περιφοράς του Επιταφίου.
Αυτές οι κορυφαίες στιγμές, νομίζω πως, μεταξύ πολλών άλλων, μάς υπενθυμίζουν την παιδική μας ηλικία, την πάντα κρυμμένη μέσα μας, σώζουν δε ζωντανή την μνήμη και την συγκίνηση ενός άφθαρτου, ανέμελου παρελθόντος.
Προσωπικά δε, κουβαλάω πάντοτε μαζί μου την Μεγάλη Παρασκευή και όλη την Μεγάλη Εβδομάδα των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων, τις μοσχοβολούσες νερατζιές της Σωτήρος και της Πλατείας Κοραή καθ’ οδόν για τον Άγιο Κωνσταντίνο στον Πειραιά, την συμμετοχή μου με τ’ αδέρφια και τους φίλους μας στις Ιερές Ακουλουθίες ως “παπαδακια”, την προσμονή της Λαμπρής, με οικογένειά και συγγενείς πολλούς, στο κατά σύμβασιν “χωριό μας”, το Ζευγολατιό Κορινθίας.
Πρωτίστως όμως, αυτές οι ακριβές ώρες, μάς επανασυγκροτούν ως κοινότητα, ως σώμα μεταποιουμένων πασχόντων και πιπτόντων, αλλά, ελπίζουμε, αγωνιζομένων πιστών.
Συχνά δε, αν όχι πάντα, η επίγνωση του πάθους και της πτώσης μας, η αίσθηση της προσωπικής μας ανεπάρκειας, αποτυχίας και ματαίωσης, μάς ανοίγουν περισσότερο στην Άπειρη Αγάπη Του.
Και όλα γλυκαίνουν. Το νοιώθεις καθαρά στο στέρνο σου.
Και τότε οι “επιτυχίες”, οι χαρές και οι ομορφιές της ζωής μας αυτονόητα αποδίδονται ευχαριστιακα σε Εκείνον, τον Σταυρωθέντα και Αναστάντα Χριστό. Ό,τι κοσμει την ζωή μας είναι δικο Του Δώρο, Χάρις και Ευλογία.
Αυτή ίσως και η μεγαλύτερη επίγνωση, καθώς μάς οπλίζει με ταπείνωση και ευγνωμοσύνη και, τελικά, αληθινή χαρά.
Πληρότητα δε χαράς, ως καρπό του Αγίου Πνεύματος, στολίζει κατά Χάριν τους Αγίους μας. “Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα ἡ χαρὰ ἡ ἐμὴ ἐν ὑμῖν μείνῃ καὶ ἡ χαρὰ ὑμῶν πληρωθῇ.”
Γιατί οι Άγιοι, ήδη από την παρούσα ζωή, προγεύονται το Μυστήριο τῆς Αναστάσεως.
Βασίλης Μπούτος