Ψυχανεμίσματα…Τα μάτια μας 14 στα παιδιά
Τις Άγιες αυτές μέρες του Πάσχα και της Ανάστασης, αμαύρωσαν τον ορίζοντα τα 2 περιστατικά των κοριτσιών, ένα βρέθηκε νεκρό στην Κεφαλονιά κι ένα στον Ισθμό στην Κόρινθο. Χάθηκαν 2 νέες ψυχές και δεν είναι τα μόνα περιστατικά. Χάνονται νέοι με πολλούς τρόπους και άδικα, από τα τροχαία μέχρι τα μαχαιρώματα, τα ναρκωτικά, τις ανεξέλεγκτες γνωριμίες και σχέσεις μέσω διαδικτύου. Εφησυχασμός δε δικαιολογείται πλέον, μεμονωμένα περιστατικά δεν μπορείς να τα πεις πλέον, το πράγμα έχει φτάσει στο δεν πάει άλλο. Κάτι κάνουμε λάθος, ως γονείς, εκπαιδευτικοί και ως Πολιτεία.
Προχθές μιλούσα με την κόρη φίλης μου που είναι στην 1η Γυμνασίου και μου είπε τα εξής: στο σχολείο σχεδόν όλα τα αγόρια έχουν σουγιά ή μαχαίρι και το δείχνουν τάχα για πλάκα! Έμεινα άναυδη ειλικρινά. Θυμάμαι τη μητέρα μου που έψαχνε την τσάντα και τις τσέπες μου όταν έφευγα για το σχολείο και όταν γυρνούσα πριν μπω μέσα. Και αναρωτιέμαι αυτά τα παιδιά δεν τα ελέγχει κανείς; Μόνα τους μεγαλώνουν; Και τι βάσεις έχουν πάρει από την κούνια; Γιατί αν δεν περάσεις στο παιδί αξίες και όρια στα πρώτα 5 προσχολικά χρόνια, το έχασες το παιχνίδι της ανατροφής ενός ανθρώπου. Κι όταν ο δάσκαλος το μαλώσει και συ ο γονιός πηγαίνεις την επομένη να τον επιπλήξεις και να απειλήσεις κάποιες φορές, τι χαρακτήρα περιμένεις να διαμορφώσει το παιδί σου; Όταν οι γονείς τρώγονται μπροστά στα παιδιά, όταν συζητούν τα πάντα μπροστά στα παιδιά, όταν τους δίνουν το τάμπλετ και το κινητό από την κούνια για να μείνουν ήσυχοι για λίγο, όταν τα στήνουν μπροστά στην τηλεόραση και βλέπουν τα πάντα, πώς να μην έχουμε αυτά που έχουμε; Δεν υπάρχει απαγορευτικό σε τίποτα, δεν υπάρχουν όρια στα σημερινά παιδιά, δεν αφιερώνουμε χρόνο για συζήτηση με τα παιδιά μας και το ακόμα χειρότερο… τι παράδειγμα τους δίνουμε με τη δική μας ζωή και προσωπικότητα;
Οι εκπαιδευτικοί πάλι, δεν είναι όπως παλιά, βέβαια κατέληξαν και αδιάφοροι λόγω της συμπεριφοράς γονέων, όπως και οι γονείς δέχονται κριτική για το μη μαλώσουν το παιδί ή μη του δώσουν μια ξυλιά. Οι δικές μας οι γενιές που μεγάλωσαν στο άλλο άκρο, στην καταπίεση θα έλεγα, δε μαχαίρωναν στα 12 για να κλέψουν ένα κινητό, δε βίαζαν συμμαθήτριες τους κι όταν ήμασταν στις παρέες αγόρια και κορίτσια, τα αγόρια μας πρόσεχαν και μας πήγαιναν μέχρι την πόρτα του σπιτιού μετά από κάθε έξοδο. Υπήρχε σεβασμός και πραγματική αγάπη. Και φυσικά οι γονείς ήξεραν τις παρέες των παιδιών τους. Θυμάμαι το μάτι της μητέρας μου διακριτικά ήταν παντού, ακόμα και στο σπίτι όταν έρχονταν άλλα παιδιά. Μια χαρά μεγαλώσαμε και όλοι οι τότε φίλοι εξελίχθηκαν σε εξαιρετικούς επιστήμονες, οικογενειάρχες και με εκτίμηση στην Κοινωνία. Αυτοί λοιπόν που λένε ”τι θα κάνω το παιδί μου κομπλεξικό με το να του στερώ διάφορα;” Είναι βαθιά νυχτωμένοι. Ίσως θα έπρεπε να γίνουν σεμινάρια, σχολές για γονείς, και έχω δει σε κάποια μέρη και είπα μπράβο!
Σήμερα θέλοντας τάχα να ξεφύγουμε από την καταπίεση των δικών μας γενιών, φτάσαμε στην αντίπερα όχθη της ασυδοσίας, της ανωμαλίας και της υποδούλωσης σε τάσεις της εποχής χωρίς σκέψη και συναίσθηση. Χρειαζόμαστε υποστήριξη για να βρούμε το σωστό δρόμο διαπαιδαγώγησης των παιδιών αλλά κι εμείς να βοηθηθούμε να δούμε καθαρά τα πράγματα που έχουμε μπερδέψει. Και κλείνω το θέμα λέγοντας μόνο πως είναι λυπηρό τα παιδιά να μη ζουν την ηλικία τους, να είναι μικρομέγαλα από κούνια, να μεγαλώνουν μέσα στην αδιαφορία και την ασυδοσία, να καραδοκούν τα ναρκωτικά έξω από τα σχολεία και ουδείς δεν ασχολείται ή δεν βλέπει και στο τέλος να καταλήγουν σε όλες αυτές τις παραβατικές συμπεριφορές ή να οδηγούνται στο θάνατο! Οφείλουμε ως Κοινωνία να δράσουμε.
Νίκη Άννα Παπουλάκου.