Για ωραία θάλασσα στο Νέο Φάληρο

Ξεκινούσες από την Κηφισιά, από τα πεύκα και τη δροσιά του βορρά, και έπαιρνες τον ηλεκτρικό. Γραμμή – γραμμή, στάση – στάση, άφηνες πίσω σου την πόλη. Φτάνοντας στο Νέο Φάληρο, σου άνοιγε η θάλασσα. Όχι η θάλασσα που ξέρουμε σήμερα, πίσω από δρόμους ταχείας κυκλοφορίας. Η άλλη. Η πλατιά, η γαλάζια, που έσκαγε κυριολεκτικά στα πόδια σου μόλις κατέβαινες από το βαγόνι.

Η θέα που αντίκριζες ήταν αυτή. Καμπίνες ξύλινες, καφενεία πάνω στην άμμο, ολόσωμα μαγιό και καπέλα πλατύγυρα. Μια αθωότητα που λουζόταν στον ήλιο. Οι άνθρωποι γελούσαν δυνατά, οι πλανόδιοι φώναζαν το παγωτό, και το βουνό στο βάθος φύλαγε τη στιγμή. Ήταν το Φάληρο των εκδρομών της Κυριακής.