Παναγιωτοπούλου Ελένη

Ρούχο δανεικό

Αποκομμένοι, ξεχασμένοι,

στο μακρύ το δρόμο,

βρεθήκαμε να σέρνουμε

τις τύχες του ο καθείς…

Μ’ ένα σακίδιο βαρύ,

στου καθενός τον ώμο,

παλεύοντας να ζήσουμε,

στην άκρη αυτή της γής.

Μέρες και νύχτες,

και πολλές,

ατέλειωτες διαβάσεις,

με τις πληγές μας ανοιχτές,

συχνά να μας πονούν.

Μα πως μπορούσες τελικά

Εσύ να μας ξεχάσεις;

Και πως μπορούσες τις ψυχές,

ν’ αφήσεις να χαθούν;

Σε ξέρω! Είσ’ από καιρό,

και πάντοτε μαζί μου.

Και παίρνεις όλες τις μορφές,

μα δεν με ξεγελάς…

Εσύ ‘σαι πάντα η Χαρά,

Εσύ ‘σαι η Ψυχή μου!

Ακόμα και στα λάθη μου,

Εσύ χαμογελάς!

Σε αγαπώ, σ’ ακολουθώ,

κι είμαστε οι δύο μας ένα.

Στα εύκολα, στα δύσκολα,

μ’ ακολουθείς κι Εσύ.

Μου ψιθυρίζεις μυστικά,

πώς δεν έχω κανένα,

έξω από Σένα να σκεφτώ,

σε τούτη τη ζωή.

Να μη σκεφτώ,

να μη νοιαστώ,

μου λες γι αυτό τον κόσμο.

Να τον αφήσω πίσω μου,

σα ρούχο δανεικό.

Ρούχο που μ’ έντυσε όμορφα,

βασιλικό με δυόσμο,

μα όπως όλα θα φθαρεί,

κι απλά θα μαραθεί…

Ελένη Παναγιωτοπούλου