Το παραμυθάκι της Φωνής.Εμείς δεν ξέρουμε τι είναι η ομίχλη.
Εμείς που λες όλα τα φτιάχνουμε στο φως”!
”Καθώς η φύση κοιμάται πρέπει να μένουμε ξύπνιοι” έλεγε ο σοφός παππούς στο καφενείο του χωριού.
Κάποιοι τον κοίταξαν παράξενα και τότε μας είπε μια όμορφη ιστορία.
”Ο Μαρτίνος ήταν στρατιώτης στη Ρώμη τον 4ο αιώνα. Ο θρύλος λέει ότι μια νύχτα συνάντησε έναν φτωχό ζητιάνο, ημίγυμνο και παγωμένο. Ο Mαρτίνος έβγαλε τον βαρύ στρατιωτικό μανδύα από τους ώμους του και τραβώντας το σπαθί του, το έκοψε στα δύο, δίνοντας του το μισό .
Από τότε έγινε ο προστάτης άγιος των ζητιάνων, των μεθυσμένων και των απόκληρων.
Καθώς ταξιδεύουμε στην πιο σκοτεινή εποχή του χρόνου, είναι όλο και πιο σημαντικό για τον καθένα μας να ανάψει ζεστασιά και φως μέσα στις καρδιές μας, που γίνεται φάρος φωτός.
Τη σημερινή μέρα όλοι θυμούνται πως ο καθένας έχει μια θεϊκή σπίθα που πρέπει να μεταφέρουμε έξω στον κόσμο και να τη μοιραστούμε.
Τα παιδιά ακούν την ιστορία του Αγίου Μαρτίνου και τραγουδούν καθώς πέφτει το σκοτάδι.
Βγαίνουν μέσα στη νύχτα με τα φαναράκια τους περπατώντας σε ένα μονοπάτι φωτισμένο με μικρά φώτα Η διάθεση ευλαβική και μεταφέρουν προσεκτικά τα χειροποίητα φανάρια τους στην αντίθετη πλευρά.
Αυτή η συμβολική πράξη φέρνει στο σπίτι τη βαθύτερη αλήθεια, «Δεν υπάρχει αρκετό σκοτάδι σε όλο τον κόσμο για να σβήσει το φως ενός μικρού κεριού”.
Κι εγώ που νόμιζα πως μόνο εμείς λέμε ιστορίες που κρύβουν μεγάλες αλήθειες!
Ζωή Μπούζα