Παπαοικονόμου Γιάννης
Μυστικό υφάδι
Μιας μουσικής παλιάς η νοσταλγία
το πρόσωπο της μνήμης ομορφαίνει
δεν είν’ αγάπης θρύλος που πεθαίνει
της νύχτας που ’ρχεται είν’ η μαγεία.
Τα χρόνια μας μετριούνται με τ’ αστέρια
σ’ αφέγγαρο ουρανό σκοτεινιασμένο
απ’ τη ζωή μου πια τι να προσμένω
τα λόγια σου με σφάζουν σα μαχαίρια.
Κι όμως ακόμα υφαίνεις το υφάδι
του έρωτα του μυστικού εντός σου
δες με τα μάτια της ψυχής και δώσου’
Όπως παιδί στο πρώτο του το χάδι
πλέξε λεπτό σκοινί από το φώς σου
πήδηξε στο βαθύ κενό και σώσου.
Γιάννης Παπαοικονόμου
Από την ποιητική συλλογή
«33 γκρίζα σονέτα»