Μπριλή Μαίρη

Ένας οικείος κήπος

 

Μου ήταν τόσο οικείος

εκείνος ο μικρός κήπος

της παλιάς μονοκατοικίας.

Με τις γερμένες πλάτες τους

οι πλίνθοι προστάτευαν

το καστανό χώμα

μην το παρασύρει η μπόρα

από τις τριανταφυλλιές

και με τις πρώτες -πρώτες

φθινοπωρινές ψιχάλες,

των μοναχικών μου περιπάτων

στους στρωμένους με γιασεμιά

και ροδοπέταλα διαδρόμων του

έστρεφα το βλέμμα

στον βυσσινί ουρανό

της ανοιχτής μου ομπρέλας.

Ν’ ακούσω τις σταγόνες

που έπεφταν σαν νότες σε τσέλο.

Να πιάσω την μελωδία σου.

Εσύ είχες οικειοποιηθεί

την βροχή.

 

Μαίρη Μπριλή