Κατσουλού – Ζολώτα Μαντώ

Ληστεία

Σε μετέωρη θύελλα, Πατρίδα Μικρή, προβάλλει Θεός

οργισμένος με τα δρώμενα ματαιολόγων, πήλινων όντων,

αγράμματων σηματωρών, λογάδων.

 

Και ψευδολόγοι προβάλλουν κατήγοροι βήμα το βήμα

λευκόσαρκα ληστεύοντας αετώματα κι αγάλματα γύρω,

φιλεύοντας κάλυκες μίσους και φθόνου.

 

Αιγαιοπελαγίτικη φωτοσυρμή του νου ταξιδεύει τη λάμψη

-που χάραξε το πέρασμά σου πλάστρα ελληνική ψυχή-

στου σύμπαντος τα νυχτωμένα πελάγη.

 

Και πεταρίζεις λαμπυρίδες στους παραπάνω κόσμους,

όμοια λιχνισμένα στάχυα στης άνοιξης την ανθοδέσμη,

σαν λειτουργία της Ανάστασης στη Γαία.

 

Φως, που σκέπασες δάση, βουνά, πεδιάδες και σιώπησες,

που δάνεισες την ηλιόβολη στα μάρμαρα που λάξεψες,

την κάκια τους μην την μετράς και τρέμεις…

 

Θεέ μου: γαλήνη, κεραυνό, ήλιο, σιωπή κι αντάρα: νύχτα

τα θεοποίησα και στ’ άρπαξα για να σου μοιάσω,

-ημέρα, στα γυρνώ φωτιές που κατακαίνε.

 

 

Από την ποιητική συλλογή

«Ωδή στην μικρή μεγάλη μου πατρίδα»