Το παραμυθάκι της Φωνής

 

Η χαμένη ταυτότητα των ζώων

”Καλημέρα κυρία Χρύσα μου. Σας είναι εύκολο να μου φέρετε ένα κοτόπουλο μιας και θα πάτε στο Λιδωρίκι”; ρώτησα τη νέα μου φίλη.

”Θα φέρω και θα πάρω και τραχανά Ο καιρός αγριεύει Μια σουπίτσα είναι ό,τι καλύτερο αυτές τις μέρες”.

Αλλά πρώτα θα πω κι εγώ μια ”ιστορία” κυρία Ζωή μου

”Τέλεια Θα χαρώ πολύ να την ακούσω”!

Όταν για πρώτη φορά πήγα στο παζάρι αγόρασα ένα κοκοράκι, το κοκοράκι όμως δεν έκανε κικιρίκι μουγκάνιζε σαν αγελάδα. Κι η κότα δεν έκανε κοκοκό αλλά γάβγιζε σα σκύλος.

Από την άλλη το γουρουνάκι αντί για γρουτς νιάουριζε.

Στο αγρόκτημα επικρατούσε μια ταραχή. Μόνο ένας καλά εκπαιδευμένος κτηνίατρος μπορούσε να σώσει την κατάσταση.

Ξεκίνησα λοιπόν σαν ιδιοκτήτρια να ψάχνω και προσπαθούσα να βρω τον κατάλληλο άνθρωπο. Σε λίγο άρχισαν να ψάχνουν κι άλλοι χωριανοί. Τα πολλά χέρια είναι ευλογία έλεγε η γιαγιά μου, αρκεί να θέλουν μέσα από την καρδιά τους αυτό που ψάχνουν…

Βρήκαμε λοιπόν ένα γιατρό που έλεγαν πως είχε διαβάσει όλα τα βιβλία της ιατρικής. Ήταν ο γιατρός Α ένας ψηλός άντρας με μαύρα μαλλιά και μπλε μάτια που πετούσαν φλόγες. Φορούσε ένα γκρι κοστούμι με χρυσά κουμπιά κι ένα μπεζ πουκάμισο. Στο τσεπάκι είχε ένα άσπρο μαντηλάκι. Κρατούσε μια μεγάλη μαύρη δερμάτινη τσάντα.

Άνοιξε την τσάντα κι έβγαλε ένα πολύχρωμο μαξιλάρι, μια κόκκινη φλογέρα κι ένα ψηλό καπέλο με ασπρόμαυρες ρίγες. Φόρεσε το παράξενο καπέλο του, κάθισε πάνω στο τετράγωνο μαξιλάρι του κι άρχισε να παίζει ένα όμορφο γλυκό σκοπό με την ξύλινη φλογέρα του.

Ένα ένα τα ζωάκια άρχισαν να έρχονται κοντά του. Τους χαμογέλασε Φάνηκε σα να τα ήξερε χρόνια. Τα αφουγκράστηκε, τα ζύγισε, τα μέτρησε, κοίταξε τη γλώσσα τους, το λαιμό τους, έβαλε το καθρεφτάκι  στον ουρανίσκο.

Τέλος σηκώθηκε πήρε το μαγικό του καθρεφτάκι και το έβαλε μπροστά σε κάθε ζώο. Και τότε έγινε κάτι φανταστικό. Ο καθρέφτης έγινε μεγεθυντικός και κάθε ζωάκι που κοίταζε μέσα έβλεπε τον εαυτό του τεράστιο.

Άρχισε το κοκοράκι να γίνεται κόκορας, το γουρουνάκι γουρούνι, η αγελαδίτσα αγελάδα, γνώρισαν τον εαυτό τους, βρήκαν τη χαμένη τους ταυτότητα.

”Μα τι δύναμη έχετε γιατρέ μου! Ένας γητευτής ψυχών”!

Ο Ντόκτορ Α μου χαμογέλασε πλατιά και μου είπε

”Ο καθρέφτης τους έδωσε πίσω την εικόνα τους. Είδε το καθένα ξεχωριστά τον εαυτό του. Κατάλαβε τη δύναμή του. Τότε του βγήκε προς τα έξω η χαμένη τους φωνή, η η δική τους φωνή, αυτή που τα κάνει  να ξεχωρίζουν”!

”Αχ κυρία Χρύσα μου εκτός από όμορφα κεντήματα πλάθετε κι όμορφες ιστορίες. Καλεσμένη μου για τη ζεστή τραχανοκοτόσουπα το μεσημέρι”.

Ζωή Μπούζα