Το παραμυθάκι της Φωνής
Ο Θεός Έρωτας
Ο φτερωτός γιος της Αφροδίτης ο Έρωτας δεν είδε μια μέλισσα που κοιμόταν μέσα σε τριαντάφυλλα και πληγώθηκε, από το κεντρί της.
Πόνεσε τόσο πολύ, που έκλαψε και πήγε πετώντας στη μητέρα του.
”Χάθηκα μητέρα ένα μικρό φτερωτό φίδι που οι γεωργοί το λένε μέλισσα με τσίμπησε”.
”Παιδί μου” του απάντησε εκείνη, σκέψου πόσο πονούν οι άνθρωποι που εσύ τους χτυπάς με τα βέλη σου”!
Έτσι κατάλαβε εκείνος τα λόγια της μάνας και σταμάτησε να παραπονιέται!
Ξεκίνησε λοιπόν να ψάξει να βρει ανθρώπους ερωτευμένους και να τους ακούσει.
”Τέτοια παράξενη ομορφιά, μονάχα εγώ την είδα
Στα δυο της μάτια στα μαλλιά και την ψυχή την ίδια!
Μιλώντας με τον παππού για ομορφιά και αν έβλεπε όμορφη την γιαγιά σ ‘αυτήν την ηλικία του είπε.
”Η γιαγιά ήταν όμορφη, αλλά όχι όπως οι γυναίκες στα περιοδικά.
Ήταν όμορφη για τον τρόπο σκέψης της.
Ήταν όμορφη για το φως που έφευγε από τα μάτια της, όταν μιλούσε για κάτι που αγαπούσε.
Ήταν όμορφη για την ικανότητά της να κάνει τους άλλους να χαμογελάνε, ενώ εκείνη ήταν λυπημένη.
Ήταν όμορφη βαθιά μέσα στην ψυχή της”!
Εκείνη τη στιγμή ο Έρωτας σκέφτηκε πως ομορφιά και αρετή είναι θεία δώρα και όσοι τα έχουν είναι ξεχωριστοί.
Λίγο πιο πέρα άκουσε κάποιον να τραγουδά.
”Πάρτε γλυκό να αισθανθείτε χαρούμενοι!
Για άλλους είναι μια αγκαλιά για άλλους ένα ρήμα
για άλλους είναι ένα νησί ριγμένο μες το κύμα.
Κανένας δεν την κέρδισε κανείς δε θα την χάσει.
Ευτυχία είναι αυτό που έχουμε ξεχάσει!
Τελικά τι είναι χειρότερο; Να μη λες αυτά που αισθάνεσαι ή να μην αισθάνεσαι αυτά που λες;”
Άκουσε κάτι για πρώτη φορά ”οι άνθρωποι είναι δεξιοτέχνες με τις λέξεις ,ερασιτέχνες με τα αισθήματα”.
Του άρεσε και σκέφτηκε ότι μόνοι τους κάποιοι διαλέγουν τους ρόλους στη ζωή τους και συνέχισε να πετά.
Ζωή Μπούζα