Ελεύθερη άποψη..ΟΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΣΥΝΕΣΗ:ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΓΟΡΓΟΝΕΙΟ Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΜΑΙΑ (ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ – ΜΑΙΟΣ 1919)
Είναι γεγονός, ότι οποιοσδήποτε επιχείρησε, να εκστρατεύσει, είτε να παρέμβει στα εσωτερικά της Ρωσίας, σύντομα βρέθηκε αντιμέτωπος με απόλυτη καταστροφή.
Από τους Ρωσοτουρκικούς πολέμους, που επαναλήφθηκαν επί αιώνες ολόκληρους για να καταλήξουν σε προσαρτήσεις εδαφών υπέρ της Ρωσίας, έως την εισβολή του Ναπολέοντα και του Χίτλερ, ουδείς κατόρθωσε να υπερισχύσει μιας τεράστιας χώρας με μεγάλα αποθέματα άψυχου υλικού και συνθήκες διαβίωσης, όπου μόνο οι σκληροτράχηλοι κάτοικοι της μπορούν να ανταπεξέλθουν.
Ο σημερινός πόλεμος μεταξύ Ρωσίας -Ουκρανίας, έχει χαρακτήρα εμφύλιας σύρραξης, δεδομένου, ότι αν εξαιρεθούν οι ακραίες εθνικιστικές φωνές, οι λαοί των δύο χωρών, ουσιαστικά είναι ομογάλακτοι. Η Ουκρανία, μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ενώσεως, όπου ήταν προσαρτημένη, είχε ως πρώτη κι επίσημη γλώσσα τη ρωσική και οι δύο λαοί είχαν μάθει να συνυπάρχουν αρμονικά.
Δεν υπήρχαν μίσος, ούτε εκδηλώσεις βίας ή αντιπαραθέσεων μεταξύ τους.
Όμως θα ήταν χρήσιμο, να διδαχθούμε από την ιστορία μας, τι συμβαίνει σε όποιον κάνει την αποκοτιά να ανακατευθεί στα «οικογενειακά» της ρωσικής αρκούδας, όταν μαλώνει με συγγενείς της, ή έστω, τα πρώην «συμπεθέρια» της…
Πολύ λίγοι γνωρίζουν, για την αποτυχία αλλά και τις ολέθριες συνέπειες, της αποστολής εκστρατευτικού σώματος στην Κριμαία, από πλευράς της τότε κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου, το 1919.
Εκατό χρόνια μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, είναι τουλάχιστον αφροσύνη να μην διδασκόμαστε από την ιστορία μας.
Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, η Ρωσία είχε μετατραπεί σε κομμουνιστική χώρα, καθεστώς αθεΐας και ολοκληρωτισμού. Η αλλαγή αυτή, επέφερε ανατροπή και στη συμμαχία της Αντάντ, όπου προηγουμένως, συμμετείχε η τσαρική Ρωσία. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στη Γερμανία, που έως τότε είχε αποκλεισθεί από τους συμμάχους της Αντάντ, Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία, να συνάψει τη συμφωνία του Μπέρστ Λιτόφσκ, με την νέα ρωσική κυβέρνηση, με ιδιαίτερα επαχθείς όρους για τη Ρωσία και πολύ ευνοϊκούς όρους για τους Γερμανούς, οι οποίοι ουσιαστικά επέκτειναν τις δυνάμεις τους στην περιοχή της Ουκρανίας εκμεταλλευόμενοι τις εκεί ενεργειακές πηγές, ενώ δεκάδες χιλιάδων συμμαχικού στρατού και υλικού, βρέθηκαν αποκλεισμένοι στην περιοχή. Ταυτόχρονα ξέσπασε αντεπανάσταση στην περιοχή, ρωσικός εμφύλιος πόλεμος, μεταξύ οπαδών του τσάρου και μπολσεβίκων επαναστατών. Οι εξελίξεις αυτές, ανάγκασαν τους συμμάχους της Αντάντ, να προβούν το 1918, σε νέα συμφωνία μεταξύ τους, που ονομάσθηκε Συμφωνία των Ζωνών Δράσης όπου συμμετείχαν και οι ΗΠΑ, με σκοπό να παρέμβουν στο ρωσικό εμφύλιο, υπέρ των τσαρικών «Λευκών» δυνάμεων και εναντίον των δυνάμεων της Οκτωβριανής Επανάστασης.
Στην απόφαση αυτή, συνετέλεσε επίσης το γεγονός, ότι η νέα μπολσεβίκικη κυβέρνηση αρνείτο να αποπληρώσει τα δάνεια της Ρωσίας, στις δανειοδότριες χώρες, Αγγλία, ΗΠΑ, αλλά και Γαλλία και όπως πάντα, οι μικροί αναλώσιμοι, εκλήθησαν να υπερασπισθούν τα δίκαια των τοκογλύφων, που είχαν προηγουμένως δανείσει τις χώρες τους, προκειμένου να εξοφληθούν οι έμποροι όπλων. Προφανώς, δεν υπήρχαν ακόμα φαρμακευτικές εταιρείες…
Τις ημέρες εκείνες, υπό την επιρροή του Γάλλου Προέδρου Κλεμανσώ, πείσθηκε και ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός, Ελευθέριος Βενιζέλος να συμμετάσχει στην αποστολή στρατεύματος από κοινού με τη Γαλλία, στην Ουκρανία, προκειμένου να πολεμήσουν τους μπολσεβίκους. Η επιχείρηση αυτή, είναι γνωστή ως εκστρατεία της Κριμαίας, η της Ουκρανίας. Η Ελλάδα, γράφουμε συνοπτικά, απέστειλε δύο Μεραρχίες του Α’ Σώματος Στρατού υπό τον στρατηγό Νίδερ, του οποίου το σχετικό βιβλίο αποτελεί μοναδικό ντοκουμέντο και τέσσερα πολεμικά πλοία.
Η εκστρατεία της Κριμαίας, διήρκεσε πέντε μήνες και έληξε με ανακωχή υπέρ των κομμουνιστικών δυνάμεων, που συνήφθη στις 17 Απριλίου 1919, οπότε διατάχθηκε η εκκένωση της Κριμαίας κι αποχώρηση των συμμαχικών στρατευμάτων. Τα μετέπειτα αντίποινα των μπολσεβίκων, εναντίον της Ελληνικής παροικίας της Κριμαίας, υπήρξαν σκληρά και οδήγησαν σε αφανισμό του έως τότε ακμάζοντος Ελληνισμού της Οδησσού, του Κιέβου, Χερσώνας, του Νικολάιεφ και ολόκληρης της χερσονήσου της Κριμαίας… Εκτελέσεις, δολοφονίες, λεηλασίες και αρπαγές, οδήγησαν στο δρόμο της προσφυγιάς χιλιάδες Έλληνες της περιοχής.
Αλλά και σε επόμενο χρόνο, λίγο μετά, οι σοβιετικοί συμμάχησαν και χρηματοδότησαν αδρά, με ατόφιο χρυσάφι, τους εθνικιστές νεότουρκους του Κεμάλ, με αποτέλεσμα, να γενοκτονηθεί το Ελληνικό στοιχείο της Ιωνίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι τούρκοι εθνικιστές, τότε, πολεμούσαν εναντίον του σουλτανικού καθεστώτος, που είχε ήδη συνθηκολογήσει ηττημένο, με τη δύση, ήτοι τις νικήτριες δυνάμεις της Αντάντ, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Της οποίας (δύσης) η «πίστη κι αγάπη» προς την χώρα μας, υπήρξε τόσο ρηχή, ώστε να απωλεσθεί κάθε έννοια αλληλεγγύης προς την Ελλάδα, δήθεν λόγω της επανόδου στο θρόνο, του βασιλέως Κωνσταντίνου, μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές, του 1920, γεγονός, που συνετέλεσε στην απρόσκοπτη γενοκτονία των μειονοτήτων της Ιωνίας, κατά την Μικρασιατική καταστροφή.
Σήμερα, η ιστορία, φαίνεται να αντιγράφει το παρελθόν, με πολύ ανορθόδοξο τρόπο.
Όσο κι αν συμπάσχει κανείς, με τον χειμαζόμενο λαό της Ουκρανίας, δεν είναι δυνατό, να μην αναλογισθούμε τις οικογένειες των Ρώσων στρατιωτικών, που επίσης υφίστανται τα δεινά ενός πολέμου, για τον οποίο δεν ευθύνονται.
Οι άναρθρες έως υπερβολής κραυγές αντίποινων, προς κάθε τι ρωσικό, έχουν αγγίξει τα όρια της γελοιότητας και το ύψος της χειρίστου βαθμού υποκρισίας. Όποιος επιθυμεί να αναμετρηθεί με το στρατό του Πούτιν, ο δρόμος είναι ανοιχτός, ας πάει να πολεμήσει στο πλευρό των Ουκρανών, ώστε να υποστεί τη μοίρα του εκστρατευτικού σώματος του 1919 και να ανοίξει ασκούς του Αιόλου. Με το να μποϋκοτάρει την κατανάλωση ρωσικής βότκας, πετρελαίου, φυσικού αερίου ή να κατεβάζει από τις βιβλιοθήκες βιβλία του Τολστόι, το μόνο, που επιδιώκει είναι να παίζει θέατρο χάριν εντυπώσεων, ως γελωτοποιός του Πούτιν.
Η Τουρκία, για μια ακόμη φορά, απέδειξε ότι είναι κληρονόμος της μαεστρίας της βυζαντινής διπλωματίας. Αβρόχοις ποσίν, πέτυχε να βρεθεί και πάλι στη μέση, δίχως απώλειες και μάλιστα με τον τίτλο του ειρηνοποιού (sic). Εμείς, ανήκομεν εις την δύσιν χύνοντας αίμα για τα συμφέροντά της, αλλά βλέπομε και προς την ανατολήν αναμένοντας το ομόδοξο ξανθό γένος, που τιμά την πίστη, που εμείς του χαρίσαμε αλλά σήμερα περιφρονούμε, ενώ ταυτόχρονα λησμονούμε να ασχοληθούμε με τα συμφέροντα του οίκου μας και μόνον του οίκου μας, τα οποία συνήθως ξεπουλάμε αντί πινακίου φακής, όταν εμπιστευόμαστε λάθος πρόσωπα, που μας οδηγούν σε νέες καταστροφές, φτώχεια κι εξαθλίωση, ξεπούλημα και γενοκτονίες, με μαθηματική ακρίβεια.
Μαρία Μπουκουβάλα
Ιατρός