Ο Γωγής στο Βασιλικό Ναυτικό (1970)
Γράφει ο Χαράλαμπος Δρακάτος
Πρόεδρος Πολιτιστικής Ενώσεως Περάματος
Ο καπτάν Γιάννης Γωγής τότε που υπηρετούσε έφεδρος σημαιοφόρος στο ΒΝ – πλεκτός όπως τους αποκαλούσε η ναυτικάτζα, μια μέρα στο Π/Κ ΓΛΑΡΟΣ του Καλούδα με το Γρηγόρη Καπετάνιο έλεγε στους ναύτες που τον περιτριγύριζαν.
Το παρατσούκλι του καπτάν Γιάννη που του κόλλησαν οι ναύτες ήταν Άντραμαν γιατί ήταν ένας από τους χαρακτήρες που μπορούσαν να συνηθίσουν εύκολα τους άνδρες τους στην αυστηρή ναυτική πειθαρχία. Καθώς ήταν δίκαιος και ανιδιοτελής και άτρομος, γρήγορα στη θητεία του έγινε αγαπητός στους ναύτες του υπηρετούσαν στο Βασιλικό Ναυτικό.
Εγώ να σας πω παιδιά. Μια μέρα στο καράβι είχα δώσει εντολή στον ύπαρχο όλοι οι ναύτες να κάνουν εργασίες καταστρώματος. Όπως ήταν φυσικό στρώθηκαν όλοι στη δουλειά και κατά τις ένδεκα βγήκα στην κουβέρτα για μια μικρή επιθεώρηση. Περνώντας στα δεξιά ρέλια βλέπω ένα ναύτη σκυμμένο με μια τελόβουρτα να ξύνει.
-Ναύτα τι ποιείς; του φωνάζω.
Κατατρομαγμένος γυρνάει, με βλέπει και βγάζει ένα αχ! Ανακουφίσεως.
-Σε τρόμαξα φίλε μου; Του λέω ήσυχα. Και κείνος τι μου είπε!
-Τι σας είπε; Τι σας είπε;
-Κάτι που με εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Νόμισα κύριε κυβερνήτα πως ήταν ο κύριος οπλονόμος.
-Νομίζω παιδιά πως ο ναύτης μου εκείνος, απάντησε φυσιολογικά.
-Μα πώς δηλαδή κύριε κυβερνήτα;
-Γιατί μόνον όποιος έχει ζήσει όπως εσείς βέβαια τη ζωή του ναύτη καταλαβαίνει ακριβώς τη σημασία έχει ένας οπλονόμος. Βάρδιες αγγαρείες, ποινές εξόδου, και όλα τα άλλα πολυποίκιλα αγαθά της ναυτικής ζωής, είναι η αρμοδιότητα του οπλονόμου.
-Μια άλλη φορά πάλι μου στείλανε ένα μπαρμπαναύτη κάποιον που είχε αργήσει δηλαδή λόγω αναβολών να καταταγεί. Τον κοίταξα καλά καλά όταν παρουσιάσθηκε ν’ αναφερθεί και του είπα σοβαρά – σοβαρά χωρίς ίχνος αστεϊσμού:
-Για ναύτη σε στείλανε στο καράβι;
-Μάλιστα.
-Μα η ηλικία σου δεν είναι για ναύτης. Και κείνος τι λέτε πως που απάντησε;
-Τι κύριε σημαιοφόρε;
-Καλά και δεν έχετε ανάγκη ούτε από ναυάρχους;
-Είπατε τίποτε;