Παναγιωτίδης Απόστολος

Σε μια Μεσόγειο

Μην πεις, τι θ’ απογίνουμε απόψε.

Μπατάρισε η ζωή, σα να ‘ταν πλοίο.

Τα χέρια σφίξαμε και είπαμε «αντίο».

Τί φταίει, πάψε, να ρωτάς

κι απ’ το καρνέ σου τη σελίδα κόψε.

Σ’ ένα υπόγειο μ’ ένα μπουκάλι συντροφιά

κι αυτή να λείπει μακριά σου.

Σκιές τα πλοία, σα σφυρίξουν, να σαλπάρουν,

τα κρυμμένα μυστικά σου θα τα πάρουν,

πορεία να χαράξουνε σε χάρτες άλλη.

Σε μια Μεσόγειο που λάμπ’ η πανσέληνος

πάν’ απ’ το κύμα,

τις χάντρες μετράς ενός κομπολογιού

και γύρω σου μορφή καμία.

Τα καράβια που φεύγουν κοιτάς

και χάνεις της ζωής το νήμα.

Απόστολος Παναγιωτίδης