“Συμπάθεια στον ηττημένο…”
Δε ξέρω αν συμβαίνει σε όλους, αλλά σε μένα σήμερα η μνήμη είχε ζωντανά συναισθήματα.
Από μικρός είχα προσέξει ότι δεν μπορώ να διαχειριστώ με ευκολία την “ήττα”. Έτσι φρόντιζα, σε προσωπικό επίπεδο, να παίρνω τα μέτρα μου. Ό,τι έκανα το έκανα προσεκτικά και με ψυχαναγκαστική επιμέλεια. Αυτό μου βγήκε σε καλό, γιατί περιόρισα τις ήττες στο επίπεδο του αναπόφευκτου.
Στην συλλογική βέβαια δραστηριότητα αυτό δεν εξασφαλίζεται. Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για την προσπάθεια που καταβάλλουν οι άλλοι συμμετέχοντες…
Τω καιρώ εκείνω στο χωριό δεν είχαμε ποδοσφαιρική ομάδα. Κάποιοι το είδαν πατριωτικά, και έβαλαν το χέρι στην τσέπη. Αγοράσαμε καινούργιες φανέλες, ήταν κιτρινόμαυρες, και η Ομάδα στο εξής θα λεγόταν “Μέγας Αλέξανδρος Αρσενίου”. Μεγαλεία!
Πιτσιρικάς εγώ, θαύμαζα την στολή του τερματοφύλακα. Επιγονατίδες, προστατευτικά αγκώνων, ειδικό σορτσάκι, και άλλα εντυπωσιακά στολίσματα. Ποιος θα μπορούσε να βάλει γκολ σε τερματοφύλακα με τέτοια φανταχτερή φορεσιά!
Πρώτος αγώνας με το Λουτροχώρι. Είχαμε πάει στο γήπεδο με το αέρα του νικητή. Μικρό χωριό, μια μπουκιά θα τους κάναμε! Τους αψηφήσαμε!
Οι φανέλες δεν ίδρωσαν. Δεν αλλάξαμε μπαλιές. Η στολή του τερματοφύλακα λες και ήταν άδεια, χωρίς περιεχόμενο.
Χάσαμε με σκορ 3-1. Πήγα στο σπίτι δακρυσμένος. Γέλαγε η μάνα μου που με έβλεπε σε κείνο το χάλι. “Παιδί μ’ παιχνίδι ήταν…”.
Δεν καταλάβαινα τίποτα! Τα έβαλα μαζί της. Καταγόταν βλέπεις από το Λουτροχώρι.
Περνώντας κάποια ξαδέρφια μπροστά από το σπίτι, της φώναξαν στα ποντιακά,
“Κοκόνα, εντόκαμ το χωρίον εσούν”,
(Κοκόνα χτυπήσαμε το χωριό σας)…
Με λυπόμουν αφάνταστα! Από τότε διατηρώ ένα συναισθηματικό απόθεμα οίκτου για τους ηττημένους. Όταν μάλιστα ο νικητής γίνεται υπερόπτης, είρων και αλαζών, ακόμη και αν αρχικά τον υποστήριζα, με βρίσκει απέναντί του.
Δεν θέλω εκδικητικό και προσβλητικό τον νικητή. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι ήταν γενναιόψυχοι!
Νίκος Καρβουνάς
Πνευμονολόγος