Άγιοι Ανάργυροι οι Ρωμαίοι
Διανύομεν, τον έβδομον μήνα του έτους, τον Ιούλιον, τον μήνα του Καλοκαιριού, Ένας θερμός μήνας. Η φύσις δίνει στον άνθρωπο μία ζέστη υπερβολική, για να τον ξεκουράσει από τα κρύα του χειμώνα. Η φλόγα του Ιουλίου, είναι η φλόγα της ψυχής μας. Νοιώθει μίαν θερμότητα ο άνθρωπος, που μοιάζει με την θερμότητα της ψυχής, όταν πιστεύει στον Θεόν και θερμαίνεται από την πίστιν του. Όταν έχομε στην καρδιά μας τον Χριστόν, μας κρατάει μια ζεστασιά, με την θέρμη του Αγίου Πνεύματος και δεν μπορεί να την παγώσει, η αποστασία, που πνέει παντού. Ο Θεός έριξε την θείαν φλόγα στην γη, για να μην υπερνικηθούμε από το κοσμικό ψύχος και επισκιάσει την λαμπρή φλόγα της ψυχής μας.
Όταν όμως αυτή η φλόγα προέρχεται από τους εορτάζοντας Αγίους του μηνός Ιουλίου, επιθυμούμε να μας συντροφεύουν διακαώς και να ζεσταίνουν την ψυχήν μας.
Την 1ην Ιουλίου εορτάζουν οι Άγιοι Ανάργυροι, Κοσμάς και Δαμιανός οι Ρωμαίοι, αδέλφια και ιατροί. Λέγονται Ανάργυροι, γιατί δεν έπαιρναν αργύρια (χρήματα).
Ήταν και οι δύο ιατροί, ασκούσαν την τέχνην της ιατρικής. Θεράπευαν όχι μόνον το σώμα, αλλά και την ψυχήν. Όχι μόνον τους ανθρώπους, αλλά και τα ζώα. Μισθός τους ήταν οι θεραπευμένοι να πιστεύσουν στον Θεόν.
Τηρούσαν τον νόμον του Θεού. «Μέγιστος πλούτος, δεν είναι να έχεις πλούτον, αλλά να μην έχεις ανάγκη από πλούτον». Αυτόν τον νόμον τηρούσαν οι Άγιοι Ανάργυροι.
Οι Άγιοι ζούσαν στα δύσκολα χρόνια των διωγμών. Όταν ο βασιλιάς Καρίνας, επληροφορήθην ότι ιατρεύουν, χωρίς να λαμβάνουν χρήματα, δεν το επίστεψεν και τους διέβαλεν ότι ιατρεύουν με μαγικήν τέχνην. Αμέσως τους έστειλε στον Αυτοκράτορα να τους τιμωρήσει και να αρνηθούν τον Χριστόν.
Οι Άγιοι αρνήθηκαν, διότι το επάγγελμα τους το έξασκούσαν όχι σαν επικερδές επάγγελμα, αλλά τηρούσαν τα λόγια του Ευαγγελίου (Ματθ.10,9). «Δδωρεάν λάβατε, δωρεάν δότε».
Αμέσως ο Αυτοράτορας έδωσε εντολή να τους παιδεύσουν, μέχρι να αρνηθούν τον Χριστόν. Αμετάβλητοι οι νέοι στην πίστιν τους. Η θεία δίκη όμως ετιμώρησε τον κακόν βασιλέα και εγύρισε το πρόσωπόν του προς την ράχιν του.
Προσηλύτισαν όμως και τον σκληρό βασιλιά Καρίνα (282-285). Μετά το θαύμα εδέχθηκε και ο ίδιος τις θεραπευτικές τους ιάσεις, δηλαδή με την προσευχή τους στον Θεόν
Μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, πολλοί εζήλεψαν την δόξαν τους και την προκοπήν τους. Το γεγονός αυτό προκάλεσε ακόμη την ζήλια του διδασκάλου τους, που τους είχε μάθει την ιατρική επιστήμη και με δόλο, τους ανέβασε σε ένα βουνό, δήθεν για να μαζέψουν βότανα και εκεί τους λιθοβόλησε μέχρι θανάτου.
Ο Ιερός Υμνωδός επηρεασμένος από τα βασανιστήρια των Αγίων, το θάρρος και την πίστιν τους, τους υμνεί με ύμνους ευάρεστους και ευπρόσδεκτους στον Θεόν.
Αγαπητοί μου Αναγνώστες, ας κλείσομεν με στίχους από το ιδιόμελον του Όρθρου της εορτής:
«Δεύτε πιστοί σήμερον, πνευματικώς πανηγυρίσομε και φαιδρώς εορτάσομε την πάμφωτον μνήμη των σοφοτάτων Αναργύρων και χαρμονικώς αυτοίς εκβοήσομεν: «Χαίρε Κοσμά λαμπτήρ διαυγέστατε, Χαίρε Δαμιανέ πανάριστε, χαίρε (άμφω ξυνωρίς) δηλ. και οι δύο μαζί), ομότροποι και ιατροί ποκίλων νοσημάτων. Μη παύσητε πρεσβεύειν υπέρ ημών, των μετά πόθου εκτελούντων υμών τα μνημόσυνα».
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ
Μαρία Τσακανίκα