Τσαρούχας Αθανάσιος
Ας κοντύνει η αχαριστία
Θεέ μου, γιατί τράνωσες την αχαριστία
και αφαίρεσες κάθε είδους ευχαριστία;
Γιατί έκανες τον άνθρωπο κουζουλό
αφού του έδωσες καρδιά και μυαλό;
Γιατί τον όπλισες με τόση απληστία
και τον άφησες να καταστρέφει τη κοινωνία;
Γιατί του έμαθες πολλά να καταστρέφει
αφού παιδεία δίδαξες σε μεγάλους και βρέφη;
Γιατί δεν τον εμπόδισες να κάνει το κακό
αφού το καλό είναι σπουδαίο και σημαντικό;
Γιατί επιτρέπεις σε όποιον ευεργετείται
πίσω να γυρνάει και να εκδικείται;
Γατί τον αφήνεις διχόνοια να δημιουργεί
αφού του έμαθες ΑΓΑΠΗ να καλλιεργεί;
Γιατί του βάζεις μέσα του τόσα πάθη
αφού τόσες αρετές του έχεις μάθει;
Γιατί τη καλοσύνη δεν την αναγνωρίζει
παρά με το όπλο και αυτή τη φοβερίζει;
Γιατί δεν ανοίγει και τα δύο του μάτια
παρά θέλει όλα να τα κάνει κομμάτια;
Γιατί του επέτρεψες τέτοια στροφή
ώστε να γυρίσει από την ωφέλεια στη καταστροφή;
Γιατί τον ενδιαφέρει μόνο η μοναδικότητα
και παραμελεί κάθε είδους συλλογικότητα;
Θεέ μου, γιατί τόση αχαριστία μεγάλη
και μάλιστα με αγώνα και πάλη;
Ας κοντύνει όσο γίνεται η αχαριστία
και ας ψιλώσει έστω και λίγο η ευχαριστία.
Αθανάσιος Τσαρούχας