Ελεύθερη Άποψη..ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ – ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2024!!! ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ, ΔΙΟΤΙ….Η ΤΥΧΗ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΜΑΣ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΑΣ
Μακάρι να αρκούσαν οι ευχές μας, για να γίνεται ο κόσμος καλύτερος, ευγενέστερος, ασφαλέστερος.
Δυστυχώς όμως, αν επικρατεί ένα συναίσθημα, στη σημερινή κοινωνία, αυτό είναι η απαισιοδοξία, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων μας και των γονιών τους.
Κανένας σχεδόν νέος, δεν δημιουργεί οικογένεια, θεωρώντας ότι οι συνθήκες διαβίωσης, είναι αποτρεπτικές. Περισσότερο προβληματική όμως, παραμένει η συμπεριφορά της προηγούμενης γενιάς, των γονιών, οι οποίο λησμόνησαν τις εποχές, που οι δικοί τους, θεωρούσαν εξίσου σημαντική την οικογενειακή αποκατάσταση των παιδιών τους, με την επαγγελματική τους…
Σήμερα, όλοι αξιολογούν και επικροτούν, μόνο την αγορά πτυχίων και πιστοποιημένης συνήθως μη παραγωγικής γνώσης. Οι περισσότεροι δε, γονείς νέων σε ηλικία γάμου, προτιμούν να παραμένουν τα παιδιά τους ανύπαντρα, διαθέτοντας σωρεία πτυχίων στο ράφι του βιογραφικού τους, με αντάλλαγμα μοναξιά, ή ακατάστατη προσωπική ζωή, ενόσω η γενιά του Πολυτεχνείου, παρατείνει τη νεότητά της. Και όμως, αυτοί οι απαράδεκτοι γονείς, ισχυρίζονται ότι είναι ικανοποιημένοι από την ανατροφή, που έδωσαν στα παιδιά τους, ενώ στην ουσία είναι δυστυχώς, αποτυχημένοι. Γέμισε ο κόσμος μοναχικούς άνδρες, γυναίκες και αδιέξοδα…
Και ποιο αντίδοτο προτείνει το κράτος, που πρέπει να καθοδηγεί και να διαφωτίζει;
Υιοθεσίες από ομόφυλα ή ετερόφυλα ζευγάρια; Και ποιος θα γεννά παιδιά; Εργάτριες γεννήσεων μήπως; Γυναίκες, που θα αναγκάζονται να αποχωριστούν τα παιδιά τους αντί να υποστηριχθεί η ιερή μητρότητα και να ενισχυθεί ο θεσμός της οικογένειας;
Μια κοινωνία, σε όλα γκρίζα, δεν μπορεί να είναι βιώσιμη, αλλά αυτόκλητη πολιτισμένη..
Μήπως λοιπόν στην Ελλάδα, όσοι ηγούνται κοινωνικά και πολιτικά, ωθούν τον γηγενή λαό σε ηθική και βιολογική έκπτωση, αφανισμό και τέλος… αντικατάσταση;
Μήπως δεν μπορεί να είναι βιώσιμη η κατεύθυνση ενός λαού προς εξυπηρέτηση ενός -ας μου επιτραπεί- «βλαχομπαρόκ» τρόπου ζωής υπερκαταναλωτισμού, όπου όλες οι πρώην ξυπόλητες κόμισσες ηγούνται και κατευθύνουν σε ένα ξέφρενο πανηγύρι lifestyle;
Επάγγελμα -λέει- influencer! Η άλλη όψη του ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΎ, έγινε τρόπος ζωής και μάλιστα προσοδοφόρος, χάρη στα σαθρά μας πρότυπα και τους πληρωμένους άξεστους αμόρφωτους και κυρίως λιγούρηδες, που από τους φόρους μας, έγιναν μεγιστάνες χάρη στη συμμετοχή τους στην παρέα, που εμείς απρόσκοπτα συντηρούμε και διατηρούμε.
Από την άλλη, πολλοί συνταξιούχοι πανηγυρίζουν, εφόσον θα τους δοθεί δικαίωμα εργασίας δίχως περικοπή της σύνταξής τους. Δεν αντιλαμβάνονται που βρίσκεται το τυρί και που ακριβώς η φάκα. Ότι δηλαδή, σε έναν κόσμο, που οι κοινωνικές παροχές συνεχώς συρρικνώνονται, ποτέ το κράτος δεν δίνει. Συνήθως μόνο παίρνει. Δεν αγαπά επομένως τον συνταξιούχο περισσότερο από τον νέο, που εξαναγκάζει σε μετανάστευση και κοινωνικό ακρωτηριασμό εφόσον του στερεί το δικαίωμα της αναπαραγωγής επικροτώντας άμεσα και έμμεσα την υιοθεσία παιδιών από μεσήλικες. Απλούστατα σε δεύτερο χρόνο, θα εξαφανιστούν, ή θα τείνουν να «εξαφανιστούν» οι συντάξεις. Αυτή είναι η φάκα. Η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους.
Πολλοί νέοι άνθρωποι, ενθουσιάζονται με την ιδέα της υιοθεσίας παιδιών. Τα κορίτσια συνήθως, διότι η νοσηρά φιλόδοξη επαγγελματική τους αποκατάσταση αργεί περισσότερο από το βιολογικό τους ρολόι. Η φύση βλέπετε έχει κανόνες, οι οποίοι όταν παραβιάζονται επέρχεται ντόμινο παρενεργειών. Δεν είναι βιώσιμη λύση για μια ισορροπημένη κοινωνία, η υιοθεσία αλλοδαπών κυρίως βρεφών και παιδιών, ούτε η μεθοδολογία τεχνητής αναπαραγωγής, που σήμερα τείνει να υπερισχύσει. Ούτε επιτρέπεται ο υπερκαταναλωτισμός αγαθών, να ανατρέπει τη διαβάθμιση των αξιών μας.
Όλες αυτές, οι κοινωνικές αλλαγές, δεν είναι ούτε αναπόφευκτες, ούτε αναγκαίες, αλλά επιβάλλονται από αυτούς, που ελέγχουν -με κρατικό χρήμα πάντα- κέντρα εξουσίας και ανεβοκατεβάζουν τις μαριονέτες επιρροής τους. Αν δεν ακρωτηριαζόταν η κοινή λογική, μέσα από την παρωδία ειδικής -δήθεν- εκπαίδευσης, η οποία και προτείνεται και επικροτείται, από αυτούς, που βολεύει η ανυπαρξία ορθολογικής κριτικής, οι κατευθυντήριες οδηγίες των ανάξιων και πονηρών, θα είχαν γίνει μπούμερανγκ και θα είχαν χτυπήσει όσους κάνουν τη ζωή των παιδιών μας στον τόπο τους αβίωτη. Είναι σα να δίνεις πτυχία σε έναν μελλοθάνατο, προκειμένου να κληρονομήσεις τη γη του. Την περιουσία του.
Καμμιά περιουσία, δεν υπάρχει όταν στέλνεις στο εξωτερικό τον κληρονόμο…
Καλή Χρονιά λοιπόν και καλά ξυπνητούρια. Αξιολογήστε την διπλανή (ή τον διπλανό) ξυπόλητη κόμισσα, που σας κουνά το δάκτυλο μπουρδολογώντας με νεκρούς αριθμούς και θεωρίες οικονομικής δικής σας νεκροφάνειας και αναρωτηθείτε, πριν κλείσετε το καναλάκι, που πληρώνει ο κύριος άγνωστος Χι για να προβάλλεται, την ώρα, που κανόνισαν να σας πάρουν το σπίτι σας: Που τα βρήκε και γεννούν ακόμα και τα κοκόρια του -της; Πως αυτή- αυτός κι όχι εσείς; Σας άξιζε, που οδήγησαν τη δική σας επιχείρηση –βιοτεχνία, εργοστάσιο, κατάστημα, εργασία-, σε αφανισμό; Τι προσφέρει η τάδε ή ο δείνα και συνεχώς πλουτίζει εις βάρος σας; Μήπως νομότυπο αέρα κοπανιστό, με τις ευλογίες του κράτους;
Στην εποχή μας, παραδείγματος χάριν, η μοναδική επιχείρηση, που είναι και βιώσιμη και απαραίτητη, είναι οι… λωντρέττες (laundrette)… ας μου επιτραπεί, γιατί θυμήθηκα τους συγγενείς μου, μετανάστες στις ΗΠΑ, των αρχών του αιώνα, που μιλούσαν greeeklish, με τόση αφέλεια… όση οι σημερινοί αγράμματοι influencers της σύγχρονης λαϊκής αγοράς αξιών κι ας μην εργάζονται σε πλυντήρια τουλάχιστον εν γνώσει τους… Δεν μπορεί όμως μια κρατική οικονομία, να βασίζεται μόνο σε πλυντήρια, σκάφες και πλύστρες… Γίνεται;
Και όχι, δεν ομιλώ για την εποχή, που ενσαρκώνονταν από την αείμνηστη Γεωργία Βασιλειάδου, αυτό το ιερό τέρας της υποκριτικής, που ωχριά μπρος στην υποκριτική όσων πείθουν τον Έλληνα, ότι του αξίζει να εξαφανίζεται μουγγός κι απελπισμένος…
Ας το σκεφτούμε, πριν εξαφανιστούμε.
Καλή Χρονιά…
Μαρία Μπουκουβάλα
Ιατρός