Ελεύθερη Άποψη…ΜΕΛΙ ΚΙΝΑΣ, ΚΡΕΜΜΥΔΙΑ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΚΑΙ ΛΕΜΟΝΙΑ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ…
Οι αγρότες ξεσηκώνονται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μήπως πράγματι πρέπει ως Ευρωπαϊκά κράτη, να προβούμε σε αλλαγές;
Μήπως οι αλόγιστες εισαγωγές αγαθών και ο ελεύθερος ανταγωνισμός, καταστρέφουν αντί να ευνοούν την εθνική οικονομία, που καταχρεώνει τους πολίτες;
Τελικά τι παράγει αυτή η χώρα; Επιστήμονες δίχως αντικείμενο; Μοναχικούς ανθρώπους;
Γάμους όλων των ειδών; Γυναίκες – κλωσσομηχανές παιδιών του θερμοκηπίου; Τι ακριβώς;
Είναι πράγματι θλιβερή η εικόνα κυρίως γυναικών, στο κατώφλι των σαράντα και πλέον χρόνων τους, που θεωρούν ότι ένα δεύτερο διδακτορικό, καταξιώνει την ύπαρξη τους…
Ανδρών και γυναικών, που απαξιώνουν την οικογένεια και τη μητρότητα, φτύνοντας στην κυριολεξία, πάνω στους προγόνους τους, που στήριξαν αυτή τη χώρα, με αγάπη, σύνεση και αρχές.
Σήμερα, ζούμε στην εποχή των εξαιρέσεων και στη γνώση χωρίς αντίκρισμα.
Στα κενά πτυχία… Στους τίτλους δίχως ηθική και την επιστήμη δίχως ήθος.
Μήπως έπρεπε να δώσουμε περισσότερη αξία, στην αγροτιά μας, σαν χώρα, ακόμα περισσότερο, σαν Ευρωπαϊκή Ένωση; Μήπως έπρεπε, να πιστοποιούνται οι γνώσεις των αγροτών, πάνω στο αντικείμενό τους; Μήπως και οι αγρότες, έπρεπε να τιμώνται περισσότερο για το εξαιρετικό έργο τους, που -άποψη μου- είναι εξίσου αξιόλογο αν μη πολύ περισσότερο σπουδαίο, από αυτούς, που ζουν από την ασφαλή μισθοδοσία του υδροκέφαλου δημοσίου;
Πόση αγανάκτηση, δεν αισθάνονται οι ταλαιπωρημένοι πολίτες, όταν υφίστανται τις «υπηρεσίες», ενός δημόσιου τομέα, που η ρουσφετολογική ιστολογική του δομή, κατόρθωσε, αντί να επιδοτούνται οι αγρότες, που δουλεύουν τη γη, να επιδοτούνται κυρίως επαγγέλματα αφαίμαξης – καταστολής της κοινωνίας, μέσω των οποίων επιβάλλονται υπέρογκα πρόστιμα για ψύλλου πήδημα; Σε πόλεις δίχως πάρκα για τα παιδιά, δίχως ίχνος πρασίνου, δίχως ανθρώπινη όψη, δίχως χώρους για παρκάρισμα και ένα δυσκοίλιο σύστημα συγκοινωνιών, η μόνη καινοτομία, είναι οι «δυνάμεις καταστολής», με το μπλοκάκι στο χέρι. Που «μάχονται» τον πολίτη, που προσπαθεί να επιβιώσει και παρκάρισε δίπλα σε «ράμπα», υποτίθεται – για Α.Μ.Ε.Α., με δέκα κολώνες ΔΕΚΟ επάνω… Παράδειγμα φέρνω.
Αν όλη αυτή η «ευαισθησία», προς τα Α.Μ.Ε.Α. μέσω εργολαβιών, μεταφραζόταν σε αληθινές παροχές, κάθε άτομο με ειδικές ανάγκες, θα είχε μόνιμη εργασία και βοήθεια στο σπίτι 24 ώρες το 24ωρο, αντί όλα αυτά τα χρήματα, να πηγαίνουν σε ανώμαλα πεζοδρόμια, που καθιστούν τους υγιείς πολίτες – μέσω ατυχημάτων ΑΜΕΑ…
Γεμίσαμε δήθεν παροχές δίχως παροχή. Σιδεροκέφαλοι γραφειοκράτες, μετρούν και ξαναμετρούν π.χ., καρέκλες σε καταστήματα, που προσπαθούν να επιβιώσουν πληρώνοντας, από την είσπραξή τους και όχι από δημόσιο χρήμα, μισθούς, θέσεις εργασίας και εισφορές. Καλό θα ήταν, οι «παραγωγικοί» αυτοί κύριοι, να πήγαιναν να φυτέψουν κανένα δεντράκι σκάβοντας στη γη με σκυφτό το κεφάλι, μήπως και διδαχθούν αληθινά παραγωγικές αξίες…
Η έστω, κανένα ζαρζαβατικό…
Αν αυτές οι εισφορές των επαγγελματιών, που τις παράγουν, κύριε Υπουργέ Υγείας, που πιστεύω στις δυνατότητές σας διότι υπήρξατε ελεύθερος επαγγελματίας, είχαν ανταποδοτικότητα και αξιολόγηση…
Αν ο συνεπής πολίτης, με την πρέπουσα ασφαλιστική συνείδηση, είχε ευνοϊκότερη μεταχείριση σε αυτή τη χώρα, από εκείνον, που επειδή κάποτε πήρε έναν ΑΜΚΑ, εκμεταλλεύεται και παρανομεί. Αν πράγματι πρέπει να υπάρξει στοιχειώδης αμοιβή συμμετοχής του ασφαλισμένου, στις υπηρεσίες υγείας, ώστε να εκλείψει η ασυδοσία. Οι μπίζνες της πολιτικάντικης ψευδοφιλανθρωπίας, πρέπει να εκλείψουν. Στη Γαλλία, ο πραγματικά άπορος, πληρώνει μέσω τους κράτους, με ειδική κάρτα εν είδει πιστωτικής, ΟΛΟΥΣ τους παρόχους υγείας. Ο βεβαιωμένα άπορος όμως. Όχι ο άπορος με δεκαπέντε ακίνητα και μηδέν δηλωθέν εισόδημα.
Από την άλλην όμως, πολλές ασφαλιστικές εισφορές πηγαίνουν περίπατο, για τον απλούστατο λόγο, ότι ο νομοταγής πολίτης πρέπει να ταλαιπωρηθεί, προκειμένου να τις καταβάλει… Η περίφημη καταβολή του ΦΠΑ, με την οποία «απειλείται» ο πελάτης! Τα απαρχαιωμένα ένσημα του ΙΚΑ. Το πανηλίθιο «εργόσημο», που κανένας δεν θέλει να του πληρώσουν.
Μήπως πρέπει να πληρώνουν ΟΛΟΙ την αυτασφάλισή τους και να εισπράττουν με pos, να τελειώνουμε; Μήπως πρέπει να υπάρξει κατώτατη αμοιβή, ανά εργατική πράξη; Τι ευνοεί, την αισχροκέρδεια σε βάρος του εργαζόμενου, που αναγκάζεται να «κόψει» από την ασφαλιστική εισφορά του, προκειμένου να επιβιώσει;
Είναι γεγονός, ότι η σημερινή Κυβέρνηση, δεν είναι Κυβέρνηση του «μπάτε σκύλοι αλέστε»… Αλλά πρέπει όλοι μας, να πεισθούμε, ότι πρέπει να υπάρξουν όρια. Ασφαλιστική συνείδηση. Συνείδηση άξιων πολιτών και καλοί τρόποι συμπεριφοράς των εμπλεκόμενων διμερών διαδικασιών πολίτη- κράτους.
Δεν αποτελούν δημοκρατικές διαδικασίες, οι μάχες σε οδοφράγματα και οι καταλήψεις Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων. Κάποτε, θα πρέπει να σεβόμαστε ως πολίτες, αλλά και το Κράτος να σέβεται εξίσου. Δεν μπορεί να αναγκάζεσαι να επιδοτήσεις τον μελισσοκόμο και από την άλλη, να εισάγεις αμφιβόλου ποιότητας είδη, από το εξωτερικό και μάλιστα από χώρες εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ανταποδοτικότητα στην οικονομία. Στο σύστημα Υγείας. Στις δυνάμεις προστασίας του πολίτη. Άλλο ισότητα και άλλο ισοτιμία. Αυτές τις έννοιες, τις έχουμε ξεχάσει…
ΤΑ ΣΠΟΤΑΚΙΑ ΜΟΥ…
Δεν αντέχω να βλέπω ηλικιωμένους να μετρούν νομίσματα στο σούπερ – μάρκετ, γιατί οι εισφορές τους, πήγαν σε συντάξεις, που έφυγαν στο εξωτερικό…
Δεν αντέχω άλλο να με απειλούν ότι αν ζητώ απόδειξη επιβαρύνομαι με το ΦΠΑ…
Δεν αντέχω άλλο, να με βασανίζουν, γιατί θέλω να είμαι νομοταγής…
Δεν αντέχω άλλο τους κακούς τρόπους, όσων νομίζουν ότι πρέπει να κλέβουν το κράτος και εγώ, να τους κάνω πλάτες…
Μαρία Μπουκουβάλα Ιατρός