“Πίστευε και μη ερεύνα, σου λέει” (του ασώτου υιού)
Καλά, με τον Τελώνη και τον Φαρισαίο είπαμε, με επηρέασε ο διάολος…
Με το Άσωτο υιό όμως, είμαι σίγουρος ότι θα με χαρακτηρίσετε αιρετικό.
Η άποψή μου για την “δικαιοσύνη” και τον “άσωτο” είχε αρχίσει να διαμορφώνεται εν πολλοίς από την παιδική μου ηλικία.
Στο πατρικό μου, η “δικαιοσύνη” θεωρούνταν μέγιστη αρετή, και ο “άσωτος” ήταν το όνειδος για μια οικογένεια.
Η παραβολή του “ασώτου υιού” είχε και τα δύο αυτά στοιχεία. Έτσι προσφερόταν για σχολιασμό, και της “δικαιοσύνης”, και του “ασώτου”.
Στην παραβολή μας τώρα…
Αρχικά είχα παρατηρήσει ότι ο άσωτος υιός δεν έκανε κουβέντα για τον αδερφό του. Τον αδερφό που είχε μείνει αφοσιωμένος στις αρχές και τις επιθυμίες του πατέρα, και φρόντιζε αγόγγυστα χωράφια και γονείς, ενώ την ίδια περίοδο ο ίδιος ξέφρενα σπαταλούσε το μερτικό του, απολαμβάνοντας την μεγάλη ζωή.
Με είχε ενοχλήσει όμως και η συμπεριφορά του πατέρα, που με υπέρμετρο τρόπο βίωσε την επιστροφή του χαμένου του υιού.
Θυμηθείτε ότι διέταξε να ντύσουν τον άσωτο με καινούργια ρούχα, να τον στολίσουν με δαχτυλίδια, και αφού σφάξουν τον μόσχο τον σιτευτό να έρθουν όλοι να γιορτάσουν το γεγονός.
Δεν έλαβε καθόλου υπόψη την ενδεχόμενη αντίδραση του καλού υιού, του σκλάβου του σπιτιού…
Δεν υπολόγισε την πικρία του, όταν γυρίζοντας από τους αγρούς θα αντίκριζε μια απρόσμενη γιορτή.
Τι δεν κατάλαβε ο πατέρας! Υποτίθεται ότι γνώριζε τους χαρακτήρες των παιδιών του!
Ήταν αναμενόμενο ο συνετός υιός να παραπονεθεί, και να καυτηριάσει με ευθύτητα, αλλά κόσμια το άδικο.
Μια πιο σεμνή γιορτή δεν θα άλλαζε το σκηνικό της χαράς. Άλλωστε ο άσωτος υιός, κατά δική του ομολογία, προκειμένου να τρώει τα αποφάγια των χοίρων, θα εκλιπαρούσε να γίνει μέχρι και δούλος στο πατρικό του σπίτι. Συνεπώς γι’ αυτόν που είχε ξοδέψει τα πάντα, μια πιο μετρημένη υποδοχή θα του ήταν υπεραρκετή, όχι αυτή η φιέστα!
Να γι’ αυτούς τους λόγους η παραβολή αυτή μου επιβεβαιώνει κάθε χρόνο, ότι η “δικαιοσύνη” πρέπει να βρίσκεται πολύ ψηλά στην συνείδησή μας.
Να γιατί μου είναι συμπαθής ο καματερός υιός, ο αδικημένος, αλλά και ντόμπρος. Αυτός που δεν τον επιδοκίμασε ο πατέρας του ούτε μία φορά για την υπακοή και την εργατικότητά του. Ο υιός που για χάρη του δεν σφάχθηκε ποτέ ούτε ένα κατσίκι, γιατί και γι’ αυτό χρειαζόταν η έγκριση του πατρός.
Η παραβολή τελειώνει αφήνοντας και κάποια κενά. Δεν μας ενημερώνει αν ο ενοχλημένος υιός έλαβε μέρος στην γιορτή. Αν έγινε νέα διανομή της περιουσίας. Εάν τα δύο αδέρφια μόνοιασαν μεταξύ τους. Τέλος, δεν γνωρίζουμε αν ο πατέρας αναλογίστηκε, έστω και την τελευταία στιγμή, ότι αδίκησε τον ένα από τους δύο υιούς.
Δεν έχω δίκαιο λοιπόν που προβληματίζομαι;
Και αυτή την φορά χωρίς τον πειρασμό του διαβόλου!
Νίκος Καρβουνάς
Πνευμονολόγος