Ελεύθερη Άποψη…Ο ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ Η ΕΠΑΦΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Δημοκρατία! Ένα σύνολο θεσμών, που πηγάζει από το λαό, ασκείται από το λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του.
Το πολίτευμα, που υπηρετεί τους πολίτες, είναι καθρέπτης του ίδιου αυτού λαού και της ποιότητας του. Κάθε λαός, είναι ένα μωσαϊκό ανθρώπινου δυναμικού, με ποικιλομορφία ψυχισμού, χαρακτήρων, αντιλήψεων, εμπειριών και μορφωτικού επιπέδου. Η συνισταμένη αυτών, καθορίζει την περίφημη λαϊκή εντολή, που πηγάζει από την πλειοψηφική συνισταμένη, όπως περιεγράφηκε ανωτέρω, με όσα αυτή η επιλογή, ορίζει και προϋποθέτει. Ευμενή, η δυσάρεστα…
Στην αρχαιότητα, πλήθος πολιτισμών γεννήθηκαν, έλαμψαν και στη συνέχεια εξαφανίστηκαν, όπως οι πολιτισμοί της Μεσοποταμίας, αφήνοντας πίσω τους απομεινάρια της λάμψης, Ασσυρίων, Βαβυλωνίων, Περσών και Μήδων, που στέκουν επιβλητικά, εκμηδενίζοντας το θεατή, μπρος στην δύναμη, που εμπνέει ο όγκος τους, σε αντίθεση με τη «μουσικότητα», που εμπνέουν τα δικά μας «ιερά μάρμαρα», των προγόνων μας.
Το πολίτευμα κάθε τόπου, αλλά και ο εκφυλισμός του, προέρχονται από τον ίδιο το λαό, που είτε συνηγορεί και ανέχεται, είτε αντιδρά και διεκδικεί το κοινό δίκαιο, εφόσον βεβαίως αντιλαμβάνεται εκτροπές και ανισορροπίες.
Αν προβεί κανείς σήμερα, σε παρατηρήσεις, ως προς τα προβαλλόμενα κοινωνικά πρότυπα, ίσως να ανατρέξει εάν έχει την απαιτούμενη παιδεία, στην εποχή του περίφημου Σαρδανάπαλου. Ο τελευταίος βασιλιάς της Ασσυρίας, Ασσουρμπανιμπάλ ή σύμφωνα με ορισμένους, που θεωρούν ότι τα δύο αυτά πρόσωπα ταυτίζονται, εξελληνισμένα, Σαρδανάπαλος, βασίλεψε περί τα τέλη του 7ου προ Χριστού αιώνα κι έμεινε στην ιστορία για την ασυδοσία και τρυφηλότητα του βίου του. Εκτόνωσε τις ορέξεις του με πλήθος παλλακίδων, αρσενικών και θηλυκών, ντυνόταν γυναικεία, φορούσε μακιγιάζ και κατέληξε νικημένος από το λαό, που επαναστάτησε, να καεί σε νεκρική πυρά, που επιμελήθηκε ο ίδιος, μαζί με -τους και τις- παλλακίδες, που έτρεφε, το χρυσάφι και τα πλούτη του!
Στην παρούσα στήλη δεν ερευνάται η ακρίβεια ιστορικών δεδομένων περί του βίου και της πολιτείας του Ασσύριου ηγεμόνα, αλλά το γεγονός, ότι από αρχαίους συγγραφείς περιγράφεται με μομφή και περιφρόνηση, ο τρυφηλός, εκφυλισμένος αμαρτωλός βίος του σε συνάρτηση με το περί δικαίου λαϊκό αισθητήριο.
Στην εποχή μας, πιστέψαμε ότι μπορούμε να δαμάσουμε τη φύση, να παρατείνουμε την νεότητα και τα ηλικιακά μας όρια, να κλέβουμε νιάτα και να μεταθέσουμε την αξία του βίου μας, στο ευτελέστατο θνητό σαρκίο μας. Θεοποιήσαμε την επιδερμική εμφάνιση, παραγεμίσαμε σαν χριστουγεννιάτικη γαλοπούλα κορμιά και πρόσωπα με κάθε είδους ενθέματα, παραποιώντας την αληθινή ομορφιά. Ο μοναδικός ρατσισμός, που δεν καυτηριάζεται σήμερα, είναι ο ρατσισμός κατά του γήρατος. Είναι ντροπή να είσαι ηλικιωμένος, αμαρτία να έχεις ρυτίδες και θανάσιμο ατόπημα, να γκριζάρει η κεφαλή σου, ειδικά αν είσαι γυναίκα. Πόσες ηλικιωμένες κυρίες, με εμφανή τα σημάδια της ηλικίας επιτρέπεται να παρουσιάζονται στην τηλεόραση; Πόσοι τολμούν σήμερα να γεράσουν φυσιολογικά;
Αντί το γήρας να επαίρεται και να επαινείται για την πείρα και τη γνώση, που ο χρόνος χάρισε απλόχερα, αποτελεί ελάττωμα, που πρέπει να αποκρύπτεται. Από την άλλη, οι ευκαιρίες προς τους νέους , να πάρουν τη σκυτάλη της ζωής και να δημιουργήσουν, σε έναν κόσμο, που η επιφάνεια κρύβει τερατόμορφες καταστάσεις, είναι ελάχιστες.
Ισορροπία. Αυτό, μας δίδαξαν οι πρόγονοι μας, με εκείνα τα λιτά λευκά μάρμαρα, που χορεύουν στον καθαρό αέρα, σαν χορδές μιας τιτάνιας κιθάρας, αιώνες τώρα πίσω μας, σε αντίθεση με τους ογκώδεις ναούς της Μεσοποταμίας και τα συμπλέγματα της Νότιας Αμερικής… Σε αντίθεση με τις τσιμεντουπόλεις, που εκμηδενίζουν τον άνθρωπο και την ελπίδα, που δίνει το κλάμα ενός νεογέννητου παιδιού , που τόσο σπανίζει στην εποχή μας…
Δημοκρατία, είσαι ένας καθρέπτης, που απορρίπτει είδωλα! (Αυτό, ας μην το λησμονούμε)…
Μαρία Μπουκουβάλα
Ιατρός