Θωμάς Δαμασκηνός
Το λυχνάρι
Τη γειτονιά φώτιζε ένα λυχνάρι
σιμά σε μια σκουριασμένη οβίδα
στον ουρανό λαμπάδινο φεγγάρι
τέτοια αχτιδοβολιά ποτέ δεν είδα.
Μας διατάξαν να σβήσει το φανάρι
που ’φεγγε τη στερνή μας πια ελπίδα
να μείνει η τέχνη ένα απομεινάρι
να χαθεί η ανθρωπιά στην καταιγίδα.
Μα εμείς ρουφούσαμε τη λιαχτίδα
στο κατακόκκινο του μόχθου δείλι
παρέα μας οι λιγοστοί οι φίλοι.
Στα τραγούδια ζούσαν ακόμα οι θρύλοι
σκορπούσαν στους δικτάτορες τον τρόμο
μας έδειχναν το λαβωμένο δρόμο.
Δαμασκηνός Θωμάς
Από την ποιητική συλλογή
«Η Αγάπη και η Ελπίδα Φτερουγίζουν»
Εκδόσεις Φωνής Πειραιωτών
