“…και όμως είναι εφικτό”

Η λέξη “εφικτό” είχε για μένα πάντα ένα ιδιαίτερο φορτίο.

Μου έλεγαν “πιστεύω ότι μπορείς να το κάνεις,… είναι εφικτό για σένα”.

Και γω αγόγγυστα, έκανα τα αδύνατα δυνατά να μην τους απογοητεύσω.

Εκτιμούσα ότι, πρωτύτερα κάποιοι άλλοι προσπάθησαν, και το κατόρθωσαν, άρα ήταν “εφικτό” και για μένα!

Δεν το έβλεπα σαν παράκληση, το εκλάμβανα σαν διαταγή, που έπρεπε να εκτελέσω ασυζητητί.

Ομολογώ όμως, ότι υπέφερα σε όλη μου την ζωή.

Το στοιχείο της σύγκρισης, “αφού μπόρεσαν εκείνοι θα το μπορέσω και γω”, ήταν εξουθενωτικό, με κούραζε πιο πολύ και από αυτή καθ’ αυτήν την προσπάθεια.

Αναζήτησα τον τρόπο για να απαλλαγώ από αυτό το μαρτύριο.

Και αποφάσισα στο εξής, όταν θα μου ζητάνε κάτι, να λέω, “…είναι ανέφικτο για μένα…”, και να μην δίνω καμία εξήγηση.

Ο έρμος νόμιζα ότι τα κατάφερα!

…αυτό το ξυπνητήρι δεν μ’ αφήνει να χαρώ την ξενοιασιά ούτε στον ύπνο μου!

Νίκος Καρβουνάς

Πνευμονολόγος