Ο Μύστης του μαρμάρου Γιαννούλης Χαλεπάς
Σκέφτομαι καμιά φορά τι θα είχε φτιάξει αν δεν τον είχαν κλείσει στο ψυχιατρείο για δεκατέσσερα χρόνια. Σκέφτομαι καμιά φορά τι θα είχε φτιάξει αν δεν είχε αυτή τη βάρβαρη μάνα. Σκέφτομαι καμιά φορά τι θα είχε ακόμα δημιουργήσει αν είχε αγαπηθεί νωρίτερα, όσο ήταν ζωντανός, αν απλά είχε λάβει τη σωστή θεραπεία για τη νόσο, αν τον είχαν φροντίσει.
Χάζευα πριν μια φωτογραφία του. Στεκόταν κοντά του ο διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης. Εκείνος ήταν καθιστός με αυτό το άγιο βλέμμα του και τα χέρια του, αυτά τα πολύτιμα χέρια του τόσο ταπεινά και ήσυχα κρεμόντουσαν απλά. Και σκέφτομαι την ψυχή του, την ψυχή του που πείσμωσε και συνέχισε να δημιουργεί. Αλλά πάνω από όλα σκέφτομαι πόσο τεράστιο έργο τέχνης είναι η Αναπαυομένη του. Και σκέφτομαι πως ίσως ο Χαλεπάς είναι ο δικός μου Άγιος.